25 - AKŞEMSEDDÎN (Rahmetullahi Aleyh)

ZİNCİR İLE ÇEKİLDİ

“Hacı Bayrâm Velî”yi tavsiye edince halk,

Onun kim olduğunu eyledi hayli merak.

Ankara beldesine yollandı o sâatta.

Lâkin aradığını bulamadı o zâtta.

Fakat o, aldanmıştı görünüşe bakarak.

Başka “Rehber” aradı, oradan ayrılarak.

“Halep’te bir evliyâ var" diye duydu o an.

O zâtı görmek için, Halep’e oldu revân.

Ve lâkin o velîyi görmeden bir gün önce,

Halep’te, "Akşemseddîn" rüyâ gördü bir gece.

Baktı, nûrdan bir "Zincir” geçirilmiş boynuna.

Zorla, "Hacı Bayrâm"ın çekiliyor yanına.

Zincirin ucu dahî, elindeydi o zâtın.

Çekilip bırakıldı eşiğine dergâhın.

"Akşemseddîn" görünce bu mânâlı rüyâyı,

Anladı Ankara’da yaptığı o hatâyı.

“Hacı Bayrâm Velî”nin aşkı ile yanarak,

Geldi onu görmeye, Halep’ten ayrılarak.

O zaman "Hacı Bayrâm", cümle talebesiyle,

Tarlaya gitmiş idi çalışmak gâyesiyle.

Öğrenip, o da hemen tarlaya gitti, fakat,

O "Velî", kendisine etmedi hiç iltifât.

O hiç göstermeyince bir ilgi kendisine,

Talebeleri dahî, bakmadılar yüzüne.

Lâkin o, çalışmaya başladı onlar gibi.

Yine de o "Velî"den göremedi bir ilgi.

Az sonra, yemek vakti geldi ise de, fakat,

Onu, sofrasına da almadı o "Velî" zât.

Taksîm etti yemeği mevcut talebelere.

Arta kalanı ise, gönderdi köpeklere.

Onlar yemek yemeye başlamışlardı artık,

O ise, bir kenarda kalmıştı, kalbi kırık.

Hatâsını çok iyi anlıyan "Akşemseddîn",

O an kendi kendine söylendi ki: (Ey nefsim!

Gerçi bu gün, bir miktâr gördünse de hakâret,

Yine "bu kapı"dadır senin için seâdet.

Sen ki beğenmemiştin Hakk’ın bu "Velî"sini,

İşte cezâ olarak böyle yaparlar seni.

Ey nefsim, hiç kendini müdâfâ etme sakın.

Sen artık köpeklerle yemeye müstehaksın.)

Köpeklerin kabına uzanmıştı ki eli,

Şefkatle baktı ona "Hacı Bayrâm-ı Velî".

Buyurdu ki: (Ey köse, tez girdin kalbimize.

Gel, yanıma otur da, şeref ver haydi bize.)

Gelince, ona bakıp buyurdu: (Bir misâfir,

Zincir ile gelirse, böyle kabul edilir.)

Sonra ona etti ki bir tasarruf ve himmet,

Başkaları dururken, ona verdi icâzet.