24 - MEVLÂN CELÂLEDDÎN-İ RÛMΠ (Kuddise Sirruh)

ÇOK İBÂDET YAPARDI

Mübârek hanımları anlatır ki şöylece:

"Mevlânâ", eve gelip namâz kıldı bir gece.

Namâzını bitirip, el kaldırdı duâya.

Ağlıyarak yalvardı Allahü teâlâya.

Bir hayli uzun sürdü onun yalvarışları.

Öyle ki, seccâdeyi ıslattı göz yaşları.

Bunu görüp, tâkatım kalmadı artık daha.

Ben de, göz yaşlarıyle başladım ağlamaya.

Dedim ki: (Ey efendi, dünyâ ve âhirette,

Hepimizin ümîdi, ancak sensin elbette.

Sen ise, bu ilmin ve ibâdetinle, şu an,

Bu kadar çok korkar ve ağlayıp yalvarırsan,

Biz, bu günâh yüküyle ve azken amelimiz,

Yârın, mahşer gününde nice olur hâlimiz?)

Buyurdu ki: (Ey hanım, dinle beni, pekâlâ.

Bize, öyle nîmetler verdi ki Hak teâlâ,

O nîmetler yanında, bizim bu ibâdetler,

"Kusûr" ve "Noksânlık"tan başka şey değildirler.

Bizim gibi âcizin, Hâlık’ına yapacak,

İbâdet ve tâati, bu kadar olur ancak.

O da, kabûl görürse bir işe yarar elbet.

Yoksa, kim yapabilir Ona lâyık ibâdet?)

"Mevlânâ" hazretleri, gayri müslim, müslümân,

Herkese, hep iyilik yapıyordu her zaman.

Onun bu güzel huyu ve yüksek ahlâkıyle,

Îmâna gelirlerdi hıristiyan halk bile.

İşte bu hasletiyle hazreti "Mevlânâ"nın,

Şöhreti, yayılmıştı her yerine dünyânın.

Hattâ Kostantiniyye şehrindeki bir papaz,

Onun ismini duyup, görmeyi çok etti arz.

Bu “Allah adamı”nı görmek için, o ara,

Hazırlığını yapıp, düştü hemen yollara.

O zamanlar, Konya’da olan hıristiyanlar,

Haber alıp, papazı yolda karşıladılar.

Hazreti Mevlânâ'yı sordu papaz ilk önce.

Dediler: (Seveceksin sen de onu görünce.

Güler yüz, tatlı dili, mest ediyor insanı.

Meşhurdur halk içinde iyilik ve ihsânı.)

Onlar, gelen papaza bunları söyler iken,

"Hazreti Mevlâ"na da geliyordu ilerden.

Dediler ki: (İşte bak, şu gelendir Mevlânâ.

Burada çok îtibâr gösterir herkes ona.)

Papaz onu görünce, hayrân kaldı bir müddet.

Sonra da hızla koşup, gösterdi saygı, hürmet.

Elinde olmaksızın, değişti birden hâli.

Onun nûrları ile dirildi ölü kalbi.

Hidâyet ışıkları kalbine doldu bir an.

"Şehâdet"i getirip, orada etti îmân.

Onu görüp, öteki hıristiyanlar dahî,

Îmâna kavuştular, getirip şehâdeti.