24 - MEVLÂN CELÂLEDDÎN-İ RÛMΠ (Kuddise Sirruh)

HEPSİ ÎMÂN ETTİLER

"Mevlânâ", tahsîl için Konya’dan bir gün yine,

Şam’a gidiyordu ki, uğradı Nusaybin’e.

Hıristiyan papazlar, bir yere gelmişlerdi.

Acâyip istidrâçlar halka gösterirlerdi.

Gösteriş yapmak için "hazreti Mevlânâ"ya,

Bir oğlan çocuğunu, uçurdular havaya.

"Celâleddîn-i Rûmî" bir duâ etti o an.

Havada kala kalıp, düşmedi yere oğlan.

Feryâd ediyordu ki korkusundan o çocuk:

(Düşüp de öleceğim, indirin beni çabuk!)

Çok uğraştılarsa da papazların bir çoğu,

Hiç indiremediler havadan o çocuğu.

Oğlan bağırırdı ki: (Sizin yanınızdaki,

O zâtın duâsıyla işbu hâl oldu vâkî.

Ancak onun duâsı, kurtarır beni bundan.

Yoksa, helâk olurum yere düşüp buradan.)

Papazlar, bilmecbûrî ona gelip bu kere,

Dediler: (Duâ et de, o çocuk düşsün yere.)

Buyurdu ki: (Hiçbir şey kurtarmaz o çocuğu.

Kelime-i şehâdet kurtarır yalnız onu.)

Oğlan bunu duyunca, sevinip bu habere,

"Kelime-i şehâdet" söyleyip indi yere.

Papazlar bunu görüp, hayrette kaldı hepsi.

Ve insâfa gelerek îmân etti cümlesi.

"Hazreti Mevlânâ"ya, önce hocalık yapan,

Esseyyid Burhâneddîn vefât ettiği zaman,

O devirde en büyük kelâm âlimlerinden,

"Sadreddîn Konevî"nin dersine geldi hemen.

Kavuşup onun yüksek teveccüh ve feyzine,

Yükseldi tasavvufun yüksek derecesine.

Sadreddîn-i Konevî, rüyâda kendi bizzât,

Gördü ki, teşrîf etmiş orya "Fahr-i kâinât".

Ve hattâ yanlarında, eshâbı da vardı hem.

Sofada otururdu onlarla Fahr-i âlem.

O sırada, "Mevlânâ Celâleddîn Rûmî" de,

İçeriye girerek, oturdu az beride.

Ona, Fahr-i kâinât ederek çok iltifât,

Çağırıp, yanlarına oturttu onu bizzât.

Ve sonra buyurdu ki hazreti Ebû Bekre:

(Bununla öğünürüm diğer Peygamberlere.)

"Sadreddîn-i Konevî" uyanınca o sabah,

Dedi: (Bana, bir şeyi bildirdi Resûlullah.

Diğer talebelerin içinde, Mevlânâ'nın,

Daha yüksek olduğu bildirildi bi hakkın.)

Diğer talebeye de anlattı ki rüyâyı.

Böyle yüksek bilsinler onlar da "Mevlânâ"yı.