19 - AZÎZ MAHMÛD HÜDÂYÎ (Rahmetullahi Aleyh)

ALTIN OLAN YAPRAK

"Azîz Mahmûd Hüdâyî" zamanında bir kimse,

“Kimyâ ilmi”ne karşı meraklıydı nedense.

Birinden işitti ki: (Azîz Mahmûd Hüdâyî,

Gâyet iyi bilirmiş kimyâ ilmini dahî.)

Hemence geldi o gün, bu zâtın hânesine,

Bu bâbta merakını arz etti kendisine.

Dedi: (Kimyâ ilminde, çokmuş mahâretiniz.

İsterim, bana dahî bunu öğretesiniz.)

Azîz Mahmûd Hüdâyî, onun geldiği sâat,

Bir asmanın altında, ederdi istirâhat.

O asma ağacından, koparıp bir yaprağı,

Okudu üzerine bir takım duâları.

Gözünü, o velîden ayırmıyordu o zât.

Ve “Ne okuyor?” diye, dinliyordu pür dikkat.

O kimse, daha sonra büyük hayret içinde,

Gördü ki, “Altın” oldu yaprak onun elinde.

Bir şey anlamamıştı, ricâ etti: (Bunu siz,

Lütfen bir kere daha tekrar eder misiniz?)

Azîz Mahmûd Hüdâyî, bir daha tekrar etti.

Onun asıl maksadı, "Duâyı öğrenmek"ti.

Zîrâ o, titizlikle dikkat ederdi ki hep,

Yaprağa okuduğu o duâ nedir acep?

Yalnız onu öğrenmek maksadıyla o kişi,

Ricâ etti: (Bir daha tekrar edin bu işi.)

Üç defâ tekrar etti Azîz Mahmûd Hüdâyî.

Üçüncüde, nihâyet öğrendi o da iyi.

Dedi ki: (Çok kolaymış, duâyı ezberledim.

Onu ben de okuyup, altın elde ederim.)

Kopardı kendi dahî asmadan bir yaprağı,

Okudu üzerine öğrendiği duâyı.

“Altın olacak” diye beklerken sevinç ile,

Gördü ki, değişme yok o yaprakta hiç bile.

Çok üzüldü, bu işi beceremediğine.

Asmadan, başka yaprak koparıp aldı yine.

Ezberlemiş olduğu duâyı okuyarak,

Bekledi ki, “Altın”a tebdîl olsun o yaprak.

Lâkin dönmediğini görünce, mahcûb oldu.

Çok tekrar ettiyse de, aslâ yapamıyordu.

Dedi: (Aynı duâyı okuyorum ben buna.

Acabâ ne sebepten çevrilmiyor altına?)

Azîz Mahmûd Hüdâyî, buyurdu ki o zaman:

(Dönüşmez, o duâyı yüz defâ da okusan.

Zîrâ bu iş, sâdece olmuyor duâ ile.

O kadar kolay değil, hiç uğraşma nâfile.

Önce, alçak nefsini terbiye etmelisin.

Ve onu, her pislikten tam temizlemelisin.

Nefsi “Kimyâ” etmeden, bu ilme kavuşulmaz.

Nefis “Altın” olmadan, bu yaprak "Altın" olmaz.)