19 - AZÎZ MAHMÛD HÜDÂYÎ (Rahmetullahi Aleyh)

CİĞER SAT SOKAKLARDA

Bir hayli tesirinde kalmıştı hâdisenin.

Ertesi gün, evine gitti “Mehmed Dede”nin.

Dedi: (Ey Mehmed Dede, geldim ki bugün size,

Beni de alasınız yüksek hizmetinize.)

Dedi ki: (Ben değilim sizin aradığınız.

O zât Üftâde’dir ki, hemen ona varınız.)

Hânesine gelerek, hazırlattı atını.

Ve giydi arkasına sırmalı kaftanını.

Bir seyisini dahî yanına alaraktan,

"Üftâde dergâhı"na koşturttu atı o an.

Dergâha az mesâfe kalmıştı ki, o ara,

Atının ayakları saplandı kayalara.

Bileklerine kadar battı ve kaldı atı.

Uğraşıp, çıkarmaya yetişmedi tâkatı.

Mecbûren indi yere, hayreti arttı daha.

Sırmalı kaftanıyla yürüdü o dergâha.

Vardığında gördü ki, "Üftâde hazretleri",

Çapa yapıyor idi bahçede bâzı yeri.

Üzerinde, eski bir hırka vardı o zaman.

"Hüdâyî"yi görünce, hitâb etti uzaktan:

(Ey Bursa’nın kadısı, sen bu saltanatınla,

Niçin geldin buraya kaftanınla, atınla?

Öyle zannederim ki, yanlış yere geldiniz.

Bu ev yokluk evidir, değil sizin yeriniz.)

Dedi ki: (Ey efendim, neyim varsa dünyâlık,

Hepsini, bu eşikte terk eyledim ben artık.

Yeter ki kabûl edin beni dahî bu eve.

Her ne emrederseniz, yaparım seve seve.)

Buyurdu: (Öyle ise, kadılığı atarak,

Sırmalı kaftanınla ciğer sat bağırarak.)

Azîz Mahmûd Hüdâyî, "Peki" deyip hemence,

Sokak sokak dolaşıp, ciğer sattı günlerce.

O, bir müddet yapınca “Ciğer satma” işini,

Verdi ona üstâdı "Helâ temizliği"ni.

Bunu dahî severek yapınca o bir müddet,

Husûsî hizmetiyle şereflendi nihâyet.

Her sabah, abdest için varıp hücrelerine,

Isıtıp, su dökerdi mübârek ellerine.

Bir sabah da, ibrikle odaya girdi, lâkin,

Hiç vakit kalmamıştı suyu ısıtmak için.

Telâşlanıp, ibriği basıverdi böğrüne.

Üstâdı (Dök!) deyince, döküverdi eline.

"Muhabbet ateşi"yle ısınmıştı meğer su.

Üftâde hazretleri, anladı bu husûsu.

Buyurdu ki: (Evlâdım, başka hâl var bu işte.

Zîrâ bu, ısınmamış bildiğimiz ateşle.

Bu, gönül ateşinde ısınmışa benziyor.

Ve senin kemâlini bize haber veriyor.)