18 - ABDÜLEHAD NÛRİ (Kuddise Sirruh)

ÖNCE SEVMEZDİ, AMA...

"Körükçüzâde" diye, vardı ki âlim bir zât,

Bu “Velî”ye, soğukluk duyuyordu o bizzât.

Her gün, Süleymâniye câmiinde ders ve va'z,

Edip, islâmiyyeti ediyordu halka arz.

Lâkin onun hakkında, hakîkate mugâyir,

Kelâmlar ediyordu "Kötülüğü”ne dâir.

“Abdülehad Nûri”nin talebeleri ise,

Bunları işiterek, düşerlerdi yeise.

Onun bu sözlerinden râhatsız olup gâyet,

Onu, hocalarına eyleyince şikâyet,

Buyurdu: (Evlâtlarım, sabrediniz az daha.

Onun bu düşmanlığı, dönüşecek dostluğa.)

Fazla zaman geçmemiş idi ki, bu “Velî” zât,

Dergâhta, talebeye ediyorken nasîhat,

Buyurdu: (Biraz sonra, Körükçüzâde Hoca,

Bu dergâhtan içeri girecektir doğruca.)

İnanamıyorlardı talebeler buna hiç.

Herbirinin kalbini, sardı büyük bir sevinç.

Onun dediği gibi, hakîkaten az sonra,

“Körükçüzâde Hoca” gelip girdi huzûra.

Bu büyük evliyânın eline sarılarak,

Hürmet ile öptü ve ağladı hıçkırarak.

Ona buyurdular ki: (Mâlumumdur rüyânız.

Şimdi lütfen söyleyin ne ise murâdınız.)

Körükçüzâde ise, arz etti ki ona ilk:

(Efendim, kırk senedir yaparım müderrislik.

Bunca yıl, câmilerde ederek her gün vaaz,

Resûl’ün sünnetini hep eyledim halka arz.

Lâkin Resûlullah'ın mübârek nûr cemâli,

Görünmedi rüyâda, dert ettim ben bu hâli:

“Her gün onun dînine hizmet eyledim de hep,

Ne için bu şereften mahrûm oldum ben acep?"

Şeklinde düşünerek yattığımda dün gece,

Gâyet rûhâniyetli rüyâ gördüm şöylece.

Bana nidâ etti ki rüyâda bir münâdi:

"Kalk da, Abdülehad'ın dergâhına git haydi!"

Bu derdimin ilâcı sizde imiş efendim.

Bir himmet buyurun da, hâllolsun işbu derdim.)

“Abdülehad Efendi” eğilip biraz ona,

Bir şeyler fısıldadı gizlice kulağına.

Buna, “Körükçüzâde” sevinmişti be gâyet.

Gitti ve ertesi gün yeniden etti avdet.

Dedi ki: (Ey efendim, sevinçliyim bir nice.

Zîrâ bu devlet ile şereflendim bu gece.

Kırk yıldır bu şerefe ermemişken mâlesef,

Sizin himmetinizle bu gün oldum müşerref)

Soğukluğun yerine "Sevgi" doldu o kalbe.

Hattâ o günden sonra, oldu ona talebe.