17 - MUHAMMED HÂDİMÎ (Rahmetullahi Aleyh)

GÜNÂH İŞLEMEMELİDİR

Hâdimî hazretleri kitâbta bildirdi ki:

Kalp hastalıklarının, “Küfür” ve “Şirk”tir ilki.

Şirk'ten sonra, "Bid'at"e inanmak ve yapmaktır.

Sonra da, günâhlardan aslâ sakınmamaktır.

Bir mü'min, şirk'ten başka günâhları işlerse,

Sonra, tövbe etmeden âhirete giderse,

Şefâatle veyâhut rahmetiyle Allah'ın,

Af olup, âhirette kurtulur belki yârın.

Ve lâkin günâhları af edilmezse eğer,

O kimse, Cehennemde bir miktâr azâb çeker.

“Kul hakkı” da bulunan günâhı varsa şâyet,

Azâbı, daha çetin, zor olur onun gâyet.

Zevcesinin mehrini vermemek, “Kul hakkı”dır.

Hattâ kul haklarının en ağırlarındandır.

Yine müslümânların, özellikle gençlerin,

Dîni, islâmiyyeti öğrenmemesi için,

Her türlü imkân ile buna mâni olmak da,

Yine “Kul hakkı” olup, en büyüğüdür hattâ.

İslâma tâbi olmak husûsunda, o Server,

Bir hadîsi şerîfte buyurdu ki bir sefer:

(Bir zaman gelecek ki, islâma tam yapışmak,

Elinde ateş tutmak misâli güç olacak.)

Bunun için, harâm ve günâhların hepsinden,

Sakınmak lâzımdır ki, “Takvâ” da budur zâten.

Her ne emredildiyse îtikat ve amelde,

Onları terk edenler, azâb görür elbette.

Azâba sebep olan şeyleri, her müslümân,

Terk etmesi lâzımdır, her yerde ve her zaman.

Meselâ “Namâz kılmak”, herkese farz-ı ayn'dır.

Kılmamaksa, en büyük, mühim günâhlardandır.

Kadınların, kızların açık gezmeleri de,

Günâh olup, azâbı çetindir Cehennemde.

İnsanda kalp, göz, kulak, dil el mide, ayaklar,

Vardır ki, bunlar ile işlenir hep günâhlar.

Lâkin günâh işliyen, bu uzuvlar değildir.

Bunlardaki “His” yâni, “Duyu kuvvetleri”dir.

Dünyâ ve âhirette, seâdete kavuşmak,

Günâh ve harâmlardan, kaçmakla olur ancak.

Öyleyse her müslümân, kılı kırk yarmalıdır.

Bu organları ile, günâh yapmamalıdır.

Hattâ bu hâl, giderek, bir mü'minin kalbinde,

Olmalı bir “Meleke” ve “Tabîat” hâlinde.

Kim bunu başarırsa, muttakî, sâlih kuldur.

Bunlar, Hak teâlânın rızâsına kavuşur.

Kalbin temiz olması lâzımdır bunun için.

Bu da, islâmiyyete uymakla olur mümkün.

Zîrâ islâmiyyetin temeli, üç esastır.

Bunlar, “İlim” ve “Amel”, üçüncüsü “İhlâs”tır.

Yâni islâmiyyeti ihlâsla tatbîk eden,

Huzûr ve seâdete kavuşur ebediyyen.