03 - MUHAMMED MÂSUM FÂRÛKÎ (Kuddise Sirruh)

BÜYÜK VELÎ İDİ

Evliyâ-yı kirâmın en meşhurlarındandır.

"İmâm-ı Rabbânî"nin kerîm evlâdındandır.

Henüz üç yaşındayken. “Tevhîd”den bahsederdi.

Sonra, üç ay içinde Kur'ânı ezberledi.

Onbirinde başladı, o ilim tahsîline.

Yaşı onaltı iken, vâkıf oldu hepsine.

Her ilmi, babasından okuyup en nihâyet,

Bu yaşta, her ilimden aldı "Mutlak icâzet".

Geçmiş evliyâların, bir ömür harcıyarak,

Kazandığı şeylere, kavuştu tam olarak.

Birkaç ayın içinde, öyle yükseldi ki hem,

Onun feyizleriyle nûrlandı bütün âlem.

Çıkınca tasavvufun en yüksek noktasına,

Babası, aldı onu husûsî odasına.

Buyurdu ki: (Dünyâ'da, bitti bizim işimiz.

Şimdi sana verildi, her kemâlât ve feyiz.

Dünyâ'dan gitmemizin zamanı yaklaşıyor.

Mahlûkât, yüzlerini benden sana dönüyor.

Öyle görüyorum ki, bundan sonra dünyâ'ya,

Senin vâsıtan ile yayılır nûr ve ziyâ.)

Muhterem babasından duyunca bu sözleri,

Kalbi parçalandı ve yaşla doldu gözleri.

Büyük bir üzüntüyle, kendinden geçti hemen.

Konuşacak tâkati kalmadı kederinden.

Onu böyle görünce, tesellî etmek için,

Buyurdu ki: (Üzülme, o günlere var hemin.)

Vaktâ ki pederleri, eyledi Hakka vuslat,

Babasının yerine, kendisi geçti bizzât.

Ondan almış olduğu ilim ve mârifeti,

Saçarak, tâlipleri hak yola dâvet etti.

İnsanlar, akın akın ona geliyordu hep.

Ondan yayılıyordu zîrâ ilim ve edeb.

Rüşd’ü ve hidâyeti öyle çok yayıldı ki,

Böyle yayılmamıştı eski velîlerin ki.

“Dokuzyüzbin”den fazla var idi talebesi.

Bu velînin elinde, hak yola girdi hepsi.

Bunların arasında, “Yüzkırk bin” âdedi de,

Evliyâ olmuşlardır bu velînin elinde.

“Yedi bin” tânesi de, bu velîler içinden,

Bir “Kâmil-i mükemmil” olmuşlardır tamâmen.

Yâni başkalarını yetiştirmek üzere,

“İcâzet-i mutlaka” verdi bu velîlere.

Onlar da, gittikleri yerlerde çalıştılar.

Aldıkları feyzleri, o yerlere saçtılar.

Huzûruna gelenler, bir ayda, bir haftada,

Evliyâ olurlardı, bir nazariyle hattâ.

Bunlardan birisi de, "Murâd-ı Münzevî"dir,

İstanbulda, üç büyük evliyâdan biridir.