02 - İMÂM-I RABBÂNÎ (Kuddise Sirruh)

SIKINTI NÎMETTİR

"İmâm-ı Rabbânî"nin bir gün “Hân-ı Cihân”a,

Yazdığı mektûbunda, şöyle buyurdu ona:

Allah, râzı olduğu, beğendiği işleri,

İhlâs ile yapmaya kavuştursun sizleri.

Bu dünyâ nîmetleri, “İslâma uymak” için,

Yardımcı olurlarsa, olmazlar fenâ, çirkin.

Yâni dünyâ kazancı, “Âhiret kazancı”na,

Vesîle olur ise, minnettir hepsi cana.

Âhiret'e yardımcı olmıyan dünyâlıklar,

Şeker ile kaplanmış, “Zehir”i andırırlar.

Dışı şeker ise de, içinde zehir vardır.

Buna, ahmak olanlar "Şeker" diye aldanır.

Allah’ın bildirdiği tiryâk ile bu zehre,

İlâç yapmıyanlara, yazık olsun bin kere.

Yâni islâmiyyetin ahkâmına uyarak,

Bu zehrin tedâvîsi yapılmalı muhakkak.

Doğru düşünebilen akıl sâhiplerinin,

Uyması lâzım gelir, her emrine bu dînin.

Ceviz ve kozalakla oynayıp çocuk gibi,

Elden kaçırmamalı ebedî seâdeti.

Dünyâ işlerinizi yaparken, aynı anda,

Riâyet ederseniz dînin ahkâmına da,

Peygamberler yolunda bulunmuş olursunuz.

Ebedî seâdete böyle kavuşursunuz.)

Bir gün de, mektup yazıp “Şerefeddîn Hüseyn”e,

Şöyle bir nasîhatte bulundu kendisine:

(Kıymetli, anlayışlı oğlumuz Şerefüddîn!

Allah, dîne uymanda seni muvaffak etsin.

Kulun karşılaştığı her günkü hâdiseler,

Allah’ın takdîriyle husûle gelmekteler.

Bunun için biz kullar, irâdemizi yine,

Aynen uydurmalıyız “Onun irâdesi”ne.

Yâni her gün, ne ile karşılaşıyorsak biz,

“Aradığımız şeyler” olarak görmeliyiz.

Ve hattâ sevinmeli, bulmalı bundan huzûr.

Zîrâ Hak teâlâya “Kulluk”da böyle olur.

Kul isek, kul olana, böyle olmak yakışır.

Aksi halde, kulluğu reddetmek anlaşılır.

Bir hadîsi kudsîde, olundu zîrâ beyân:

"Kazâ ve kâderime varsa râzı olmıyan,

O kimse, benden başka kendine Rab arasın.

Benim kulum olarak, dünyâ'da bulunmasın."

“Seyyid Mîr Muhibbullah” adında bir seyyide,

Yazdı ki: (Sabrediniz gelen her eziyete.

Hısım akrabâlardan gelen sıkıntılara,

Sabretmekten başkaca, çâre yok biz kullara.

Ahkaf sûresinde de, şöyle buyuruldu ki:

“Ulül'azm Peygamberler sabrettikleri gibi,

Ey Habîbim, sen dahî sabret sıkıntılara.

Ve acele eyleme bedduâda onlara.”

“Sabır”, acı ise de, tatlıdır meyvaları.

Siz hep kaçıyorsunuz, istemeyip bunları.

Evet, tatlı yemeğe alışmış olan insan,

Kaçar, şifâ verici acı olan ilâçtan.)