02 - İMÂM-I RABBÂNÎ (Kuddise Sirruh)

YALANCI MÜRŞİTLER

“Mektûbât” kitâbında, bu büyük evliyâ zât,

Tasavvuf'tan bahsedip, verdi şöyle mâlûmât:

“Tasavvuf”, mahlûkâtı kalbinden çıkarmaktır.

Allahü teâlâya, daha yakın olmaktır.

Başka bir ifâdeyle, Allahü teâlânın,

Sevgi ve rızâsına varmasıdır insanın.

Bu rızâ ve sevgiye kavuşmak için dahî,

Bir vâsıta, bir "Rehber" gereklidir tabii.

“İnsan-ı kâmil”dir ki, bu rehber ve vâsıta,

Bu, arada olmadan, ulaşılmaz maksûda.

Talebe, rehberini ne kadar çok severse,

Kavuşur o miktarda çok bereket ve feyze.

Peygamber-i zîşânın kalbinden çıkan "Nûr"lar,

Mürşid-i kâmillerin kalbinden yayılırlar.

Onlar, Resûlullahtan gelen bu feyizleri,

Yayıp, aydınlatırlar istekli kimseleri.

Maksat, "Hak teâlânın rızâsına varmak"tır.

Bu velîler, arada ancak bir vâsıtadır.

Sanki bir "Emme basma tulumba" gibidirler.

Feyiz ve nûru alıp, istiyene verirler.

Ve lâkin rehberini, her kim ki incitse az,

Veyâhut inanmazsa, hiç feyze kavuşamaz.

“Hocanı incitene kırılmaz isen eğer,

Köpek senden iyidir” buyurmuştur büyükler.

Sarsılırsa rehbere, sevgi ve inanması,

Kesilir tamâmiyle, ondan feyiz alması.

Feyz alabilmek için, kâfi gelir "Muhabbet".

Sevgisi çoğaldıkça, feyiz de artar elbet.

Birlikte olanlara, daha çok feyiz gelir.

Onun bereketiyle, îmânı kuvvetlenir.

Artar islâmiyyete uymak arzu, merâmı.

"İğrenç" ve "Çirkin" görür her günâh ve haramı.

"Rehber", islâmiyyetten bir tâviz verirse az,

Böyle olan bir kimse, aslâ rehber olamaz.

Kendini “Mürşit” diye tanıtırsa eğer ki,

Zararı, faydasından çok olur elbette ki.

Böyle olan kimseler, “Yol kesen” gibidirler.

Halkı, Hakkın yolundan alıkoyuverirler.

Bu gibiler, yırtıcı, "vahşî hayvan" gibidir.

Ve hattâ onlardan da, daha tehlikelidir.

Zîrâ "Aslan", insanın, alır yalnız canını.

Bunlar ise alırlar, dînini, îmânını.

Hakîkî velîlerin, alâmetleri vardır.

O zât, hâlis ve muhlis bir “Allah adamı”dır.

Sâdece "Âhiret"e döndürmüştür yüzünü.

Onu gören, unutur cümle üzüntüsünü.

"İslâma hizmet" için çok çalışır o, fakat,

Hiç kendi şahsı için, düşünmez bir menfaat.

Vardır onun kalbinde, yalnız "Aşk-ı ilâhî".

Onda dünyâ sevgisi, bulunmaz zerre dahî.

Kimin bir derdi olsa, doğruca ona gelir.

Onun bir çift sözüyle, ferahlanır, sevinir.

Onun her davranışı, “Allah için” olur hep.

Kendi için, kimseden, hiçbir şey etmez talep.