02 - İMÂM-I RABBÂNÎ (Kuddise Sirruh)

EN KIYMETLİ ŞEY

“Mektûbât” kitâbında, bu büyük evliyâ zât,

Tesirli sözleriyle, eyledi çok nasîhat.

Bir gün, sevdiklerinden "Mîr Muhammed Nûmân"a,

Bir mektup göndererek, şöyle buyurdu ona:

(Hak teâlâ, Kur'ânda buyuruyor ki bize:

“Resûlullah, her ne ki getirdi ise size,

O emirleri alıp, itâat eyleyiniz.

Yasaklardan da kaçıp, Allahtan havf ediniz.”

Âyeti kerîmenin sonunda cenâb-ı Hak,

“Allahü teâlâdan korkunuz!” buyurarak,

Yasaklardan kaçmanın, emirleri yapmaktan,

Çok mühim olduğunu ediyor bize beyân.

Zîrâ Allahtan korkmak, haram işlememektir.

Yâni “Verâ” ve “Takvâ”, dinde temel demektir.

İslâmda en üstün şey, verâ ve takvâ oldu.

“Dîninizin temeli, verâ'dır” buyuruldu.

Haramlardan kaçmaya, böyle çok ehemmiyyet,

Verilmesinde ise, şudur ki asıl hikmet,

Sakınacak şeylerin, daha çok olmasıdır.

Fâidesinin dahî, fazla olmasındandır.

Emirleri yapmak da, fâideli ise de,

Bu işleri yaparken, hisse vardır "nefse" de.

Halbuki "yasaklardan kaçmak"ta böyle olmaz.

Nefis, almaz bunlardan zerre kadar tat ve haz.

Bir işte nefse uymak, ne kadar az olursa,

Faydası da, o kadar fazla olur hülâsa.

Çünkü islâmiyyetin emirlerinin hepsi,

Yıpratmak gâyesiyle gönderildi bu nefsi.

Çünkü Hak teâlânın, bu "Nefis" düşmanıdır.

Onu yıpratan her iş, insana hayırlıdır.

Bir hadîsi kudsîde buyuruldu: “Ey insan!

Nefsine düşmanlık et, çünkü o, bana düşman.”

Nefsi tahrip etmekte, en iyi yol da yine,

Titizlikle uymaktır dînin emirlerine.

"Tasavvuf"ta, çok yollar var ise de velhâsıl,

Dîni en çok gözeten, en kısa yoldur asıl.

Yâni bütün yolların, birbirine kıyasla,

En kısası, "islâma uyanı"dır en fazla.

"Behâeddîn Buhârî" hazretleri de yine,

Şöyle buyurmaktadır sevdiğinden birine:

“Allahü teâlâya kavuşturan yollardan,

Bize, en kısasını Rabbimiz etti ihsân.

Çünkü bu yolumuzda, nefse karşı gelinir.

Ve islâmın her emri, harfiyyen gözetilir.”

Lâkin düzeltmelidir evvelâ "Îtikad"ı.

Sonra, "Fıkıh" öğrenip, yapmalı her tâatı.

Sonra, Hak teâlâyı her zaman anmalıdır.

Onu hatırlamaktan, tad ve haz duymalıdır.

Onu hatırladıkça, mahlûkât unutulur.

Ve kalp temizlenerek, hastalıktan kurtulur.

Hastalığı şudur ki kalbin de asıl yine,

Pek düşkün olmasıdır Rabbinden gayrisine.

Yâni kurtulmadıkça kalp bu hastalığından,

“Îmân-ı hakîkî”ye varamaz hiçbir zaman.