02 - İMÂM-I RABBÂNÎ (Kuddise Sirruh)

TÂUN’DAN ÖLENLER

"Hüsâmeddîn Ahmed"e yazdığı mektûbunda,

Şöyle buyurmaktadır "Dert" ve "Belâ" hakkında.

(Allahü teâlâya hamd-ü senâ ederim.

Resûlüne salevât, size duâ eylerim.

Oğlumuzun, "Tâun"dan vefâtı üzerine,

Tâziye mektûbunuz ulaştı elimize.

Allahü teâlânın mülküyüz biz hepimiz.

Ondan geldik, sonunda yine Ona gideriz.

Başımıza gelenler, zâhiren acıdırlar.

Ve lâkin hakîkatte, "Nîmet" ve "Kazanç"tırlar.

Bilhassa âhiret'te beklediğimiz nîmet,

Bu dünyâ'dakilerden yüz misli çoktur elbet.

“Evlât”, Hak teâlânın bize bir ihsânıdır.

Yaşarlarsa, bize çok fâideleri vardır.

Yok eğer yaşamayıp, vefât ederler ise,

Yine sebep olurlar, mânen yükselmemize.

Resûl'ün uzun müddet hizmetlerini yapan,

“Enes bin Mâlik”e de, gelmişti bu belâdan.

Hem de onun devrinde, olmuştu ki bir tâun,

Tam "Seksenüç" evlâdı ölmüştü bundan onun.

Ebû Bekr Sıddîk'ın da, Abdurrahmân adında,

Oğlunun, “Kırk çocuğu” ölmüştü bu tâunda.

İnsanların en iyi, en kıymetlisi olan,

Eshâba yapılınca, böyle büyük imtihân,

Bizler gibi, günâhı çok olanlar, acabâ,

Hiç sayılır mıyız ve girer miyiz hesâba?

Eski ümmetler için, işbu “Tâun” illeti,

Bir “Azâb-ı ilâhî” olarak gönderildi.

Lâkin bu ümmet için, iyiliktir, “Rahmet”tir.

Hattâ "Şehîd olma"ya vesîle ve sebeptir.

Bu vebâda ölenler, şaşılacak bir huzûr,

İçinde ölürler ki, gâye de zâten budur.

Bu tâun günlerinde, Lâhor’da bir müslümân,

Gâibden söylenilen bir ses duymuş o zaman.

Şöyle nidâ gelmişti gâibden o mü’mine:

“Çok çok yazıklar olsun bu vakit ölmiyene.”

Hakîkaten böyledir, çünkü vebâlı yerden,

Kaçmayıp, bu belâya râzı olup sabreden,

Ölürse, “Şehîtler”in sevâbına kavuşur.

Ölmeyip kurtulursa, bu sefer “Gâzi” olur.

Efendim, çok sevdiğim oğlumun ayrılığı,

Büyük musîbet olup, beni yaktı bayağı.

Fakat Hak teâlânın ihsân ettiği "sabır",

Bu kalbi zaif kula, en büyük bir ihsândır.

Rabbimden dilerim ki, bu belânın ecrini,

"Âhiret"e gidince, ihsân etsin hepsini.

Dostlardan umarız ki, îmânla gitmemize,

Son nefesimiz için, duâ ederler bize.

Ve insanlık îcâbı olan kusûrumuzun,

Af edilmesi için, dostlar duâ buyursun.

Yâ Rabbî, affet bizi, ayırma doğru yoldan.

Son nefesimizde de, nasîb et "doğru îmân".