02 - İMÂM-I RABBÂNÎ (Kuddise Sirruh)

KELİME-İ TEVHÎD

“Lâ ilâhe illallah, Muhammedün Resûlullah.”

Bu tevhîd hürmetine, affolur nice günâh.

Temizlemek için de, “Küfür” pisliklerini,

Söylemek gerekir bu, “Tevhîd” kelimesini.

Her kim, bu kelimeye inanırsa gönülden,

“Îmân”ın bir zerresi, hâsıl olur o günden.

O kimse, kalbindeki zerre kadar o "Îmân",

Sâyesinde, azaptan kurtulup, bulur emân.

Bu ümmetin günâhı, olsa da çok ve bî-had,

Af ve mağfireti de sonsuzdur Rabbin fakat.

Rabbimiz, doksan dokuz rahmet hazînesini,

Bu günâhkâr ümmete ayırmıştır hepsini.

Günâhlılar içindir af ve ihsân muhakkak.

Ayrıca af etmeyi, çok sever cenâbı Hak.

Kabâhati çok olan bu ümmet gibi hem de,

Affa uğrıyan ümmet, bulunmaz kıyâmette.

Bir hadîsi şerîfte buyurdu ki o Server:

(Lâ ilâhe illallah diyen Cennete gider.)

Bâzıları derler ki düşüp büyük gaflete:

“İnsan, bir kelimeyle nasıl girer Cennete?”

Halbuki bu câhiller, bilmez ki şunu daha,

Bu “Kelime-i tevhîd” söylenirse bir defâ,

Dünyâ'da mevcud olan bilcümle kâfirleri,

Affedip de Cennete koysalar, vardır yeri.

Bu büyük kelimenin bereketini, eğer,

Bilcümle mahlûkâtın herbirine bölseler,

Bir güne mahsus değil, tâ kıyâmete kadar,

Hepsine kâfi gelip, doyurur hem de artar.

Yanına, “Muhammedün Resûlullah” gelirse,

Bu büyük kelimeye, bu dahî eklenirse,

İnci gibi, yan yana gelir “Teblîğ” ve “Tevhîd”.

Vilâyet, risâlet’e yaklaşır ki bu vakit,

İkinci kelimede bulunan bereketler,

Bu şerefli kelâma, bir şeref daha ekler.

Yâ Rab, bizi ayırma “Kelime-i tevhîd”den.

Ve bizi mahrum etme, onun bereketinden.

Onu tasdîk edici olarak öldür bizi.

Ona inananlarla, haşreyle cümlemizi.

Bu kelime ve bunu bildiren Nebî’lerin,

Hürmetine, Cennete  dâhil et bizi, âmîn!)

"Sultân-ı Serhendî"ye yazdığı mektûbunda,

Şöyle buyurmaktadır “Kalp kırmak” husûsunda:

(Ey oğlum, bu dünyâ'ya eyleme hiç temâyül.

Allahü teâlânın komşusudur bu gönül.

“Kalb”in, Hak teâlâya yakın olduğu kadar,

Bir şey yakın değildir, bu üstünlük onda var.

Mü’min olsun, veyâhut olsun âsî ve kâfir,

Hiç kimsenin kalbini, hiç incitmemelidir.

Sakının, çok sakının bir kalbi incitmekten.

Zîrâ “Küfür”den sonra, budur Rabbi inciten.

Hak teâlâ, her şeyin sâhibi, mâlikidir.

İnsanların her biri, Onun köleleridir.

Eğer incitilirse bir kimsenin kölesi,

Elbette ki incinir, o kulun “Efendi”si.)