02 - İMÂM-I RABBÂNÎ (Kuddise Sirruh)

DÜNYÂ NEDİR?

"İmâm-ı Rabbânî" ki, büyük bir evliyâdır.

Hasta olan kalplere, her sözü bir devâdır.

Buyurdu ki: (Ey oğlum, çok alçaktır bu nefis.

Mahlûkların içinde, yoktur ondan daha pis.

Nefsin arzularını terk edenler, pâk olur.

Dünyâ ve âhiret'te, bulur rahat ve huzûr.

"Haram" olan bir şeyi terk ederse bir insan,

Ondan daha iyisi, edilir ona ihsân.

Kim anlıyabilirse, "Dünyâ"nın içyüzünü,

Dert etmez kendisine, onun üzüntüsünü.

Bu dünyâ'yı anlıyan, ondan iyi sakınır.

Dünyâ'dan sakınan da, nefsini iyi tanır.

"Nefs"ini tam tanıyan, kolay tanır Rabbini.

Böyle kul, iyi bilir hudûdunu, haddini.

"Dünyâ"dan yüz çevirip, kim dönerse Rabbine,

Dünyâ, hizmetçi olur ona bunun aksine.

Dünyâ, âşıklarına verir mihnet, eziyet.

Yüz çevirene ise, verir bol türlü nîmet.

Ölüm'den önce olan her şeye “Dünyâ” denir.

Bu şeyler, günâh olup, hep felâket getirir.

Lâkin öldükten sonra fâidesi olanlar,

"Âhiret"ten sayılıp, hiç dünyâ olmaz onlar.

Çünkü âhiret için, tarladır sanki dünyâ.

Hep faydalı tohumlar ekmelidir oraya.

Her ne ki, yaramazsa bir işe âhiret'te,

Ona, “Dünyâ” denir ki, zararlıdır elbette.

Bütün günâhlar ile, mubahın ziyâdesi,

Bu târif mûcibince "Dünyâ"dır hemen hepsi.

Ne ki, dîne muvâfık kullanılırsa eğer,

Dünyâ ve âhiret'te çok fâide verirler.

"Mal", iyi de değildir, kötü dahî değildir.

İyilik ve kötülük, onu sarf edendedir.

Allahü teâlânın hoş görüp, beğendiği,

Bir yerde harcanan mal, elbette olur iyi.

Günâh olan bir yerde kullanılırsa şâyet,

Bu sefer olur o mal, bir sebeb-i felâket.

Kim kendini dünyâ'ya kaptırırsa bir kere,

Şu kimseye benzer ki, çıkmıştır bir sefere.

Berâberce gittiği kâfilede olanlar,

Sağa sola bakmayıp, durmadan yol alırlar.

O ise, hayvanının otuyla, palanıyle,

Süsü ile uğraşıp, geri kalır hâliyle.

Kâfile yol alırken, o, oyalanır durur.

Çölde, yalnız başına kalır ve helâk olur.

İnsan dahî, ne için dünyâ'ya geldiğini,

Unutup, bu fânîye kaptırırsa kendini,

Dünyâ'nın bu yalancı zevklerine aldanır.

Ebedî seâdetten uzak ve mahrum kalır.

İşte “Dünyâ sevgisi”, zararlıdır insana.

Çünkü çok mâni olur, ölüm hazırlığına.

Kalp, onu düşünmekle, unutur âhiret'i.

Beden, ona dalarak bırakır ibâdeti.

"Dünyâ" ile "Âhiret", birbirinin tersidir.

Birini râzı etsen, ötekisi gücenir.