02 - İMÂM-I RABBÂNÎ (Kuddise Sirruh)

BÜYÜKLERE MUHABBET

"İmâm-ı Rabbânî" ki, velîler incisiydi,

O, ikinci bin yılın yenileyicisiydi.

Bir gün, "Hân-ı Hânân"a bir mektup yazıp bizzât,

Kendisine, şöylece etti öğüt nasîhat:

(Bu dünyâ, tamâmiyle alçalsın gözünüzde.

Öyle ki, hiç sevgisi kalmasın gönlünüzde.

Çünkü "Dünyâ", alçaktır vefâsızdır ve fânî.

Zevkleri sahte olup, çıkarlar elden ânî.

"Âhiret"in o sonsuz güzellikleri ise,

Güzel, şirin gözüksün hep gönül gözünüze.

Çünkü yoktur orada çirkinlik, fenâ şey hiç.

Yalnız vardır orada, sonsuz huzûr ve sevinç.

Cennet nîmetlerinden, râzıdır Hak teâlâ.

Bu, bütün nîmetlerden üstündür kat kat daha.

"Dünyâ"nın çirkinliği, anlaşılmaz ise tam,

Kurtuluş kolay olmaz ona düşkün olmaktan.

Ona düşkünlükten de, olunmazsa tam halâs,

Âhiret'te, azaptan kurtuluş mümkün olmaz.

Ve hem de, halâs olmak bir şeyin zararından,

“Tersini yapmak” ile, mümkün olacağından,

Atmak için gönülden bu dünyâ sevgisini,

Yapmalı tersi olan “Âhiret işleri”ni.

Dünyâ ise, dört şeydir, biri, "Oyun, eğlence".

İkincisi, "Zînet" ve "Süslenmek"tir gün gece.

Üçüncüsü, “Tefâhür”, yâni hep "Övünmek"tir.

Bir de, "Malı, evlâdı ziyâde eylemek"tir.

İnsan, eğer kılarsa beş vakit günde namâz,

Oyun ve eğlenceye, fazla vakit bulamaz.

Erkekler, “İpek” giymez, kullanmazsa “Altın”ı,

Çok azaltmış olurlar, zînetin zararını.

Şerefli olmanın da, Hak teâlâ indinde,

“Takvâ ile” olduğu iyi bilindiğinde,

İnsan, “Dünyâlık” ile övünemez hiç artık.

Bilir ki, övünmeye hiç değmez bu dünyâlık.

Malın, mülkün, evlâdın artması ise yine,

Mâni olacağından "âhiret işleri"ne,

Bunları çoğaltmayı düşünmez, ayıp sayar.

Bilir ki, iyiliğe mânidir hepsi bunlar.)

Başkasına mektupta, buyurdu ki yine hem:

("Evliyâya muhabbet” çok lâzımdır ve elzem.

Onlara sevginizi arttırsın cenâbı Hak.

Çünkü bu muhabbete bağlıdır her şey ancak.

Onlara çoğaldıkça sevgi ve muhabbeti,

Daha çok kolaylaşır, islâma tâbiyyeti.

İnsanın, Rabbi ile olması her an için,

Yine bu sevgisiyle ilgilidir kişinin.

Dünyâ'da, dert sıkıntı var ise her ne kadar,

Hepsini, bir kimsenin kalbine doldursalar,

Bu "Muhabbet" var ise, hiç dert yapmamalıdır.

Bu sevgisi oldukça, ümîtli olmalıdır.

Eğer kalbe, dağ gibi halleri yağdırsalar,

Ve lâkin bu "Muhabbet" azalırsa kıl kadar,

Bu hallerin hepsini, “İstidrâc” bilmelidir.

Çünkü maksat bu değil, onların sevgisidir.)