02 - İMÂM-I RABBÂNÎ (Kuddise Sirruh)

DÜNYÂYI TERK ETMEK

"İmâm-ı Rabbânî" ki, büyük âlim, evliyâ.

Onun gelmesi ile, nûrla doldu bu dünyâ.

Bir kimseye yazdığı mektupta buyurdu ki:

"İslâma tam uymak"la insan olur müttakî.

Hem islâma uymalı, hem hizmet etmelidir.

Zîrâ insan, "islâma hizmet" ile yükselir.

Büyükler buyurur ki: "İnsan, deli dîvâne,

Olmadıkça, tam mü'min olamaz hâlisâne."

"Dîvâne olmak" demek, şudur ki ey evlâdım!

Dînin yayılmasına son güçle eder yardım.

Hattâ öyle olur ki, unutur kendisini.

Getirmez hatırına kendi fâidesini.

Her ne olursa olsun, olmıyan da olmasın.

Yeter ki, islâm dîni zarara uğramasın.

"İslâmiyyet", Allahın bize emirleridir.

Onun ve Resûlünün beğendiği şeylerdir.

Nasıl islâm ve küfür zıt ise birbirine,

"Âhiret" de, "Dünyâ"nın tersidir böyle yine.

Âhiret'i kazanmak isterse insan eğer,

Vermemeli dünyâ'ya, fazla kıymet ve değer.

"Dünyâ" demek, Allahın sevmediği şeylerdir.

Yâni yasak ettiği günâh, çirkin işlerdir.

Dünyâ'yı terk etmekle, kazanılır âhiret.

Lâkin iki şekilde, ele geçer bu devlet.

Birincisi şudur ki, "Haramlarla birlikte,

Bütün mubâhları da terk etmektir her işte.

Yalnız yaşamak için, zarûrî miktarını,

Kullanıp, bırakmaktır ondan fazlalarını."

İkinci derecesi, "Yalnız günâh ve haram,

Şeyleri terk etmeye göstermektir ihtimâm.

Haram ve günâhları terk etmekle berâber,

Mubâh olan şeyleri işlemektir bu sefer."

"Dünyâ"yı, bu şekilde terk etmek de, aslında,

Yine de çok kıymetli sayılır bu zamanda.

"Gökler, Arş'a nazaran aşağı olsa bile,

Yine de çok yüksektir, toprağa nisbet ile."

İnsan, birincisine olmasa da muvaffak,

Dünyâ'yı, bu şekilde terk etmeli muhakkak.

Çünkü cenâbı Hakkın "haram" kıldığı işler,

Az olmasına rağmen, pek çoktur "mubâh" şeyler.

Hem dahî mubâhlarda olan lezzet, menfaat,

Haramlarda olandan, ziyâdedir kat be kat.

Mubah kullananları, sever hem Hak teâlâ.

Haram işliyenleri, hiç sevmez fakat Mevlâ.

Aklı olan bir kimse, geçici bir zevk için,

Rabbini gücendirmez, esâsı budur işin.

Sonra, haram edilen şeyleri, cenâbı Hak,

Zararlı olduğundan, kıldı haram ve yasak.

"İçki" aklı giderir, "Kumar"la söner ocak.

Bunları işliyenler, kendine yapar ancak.

Yalan, gıybet, iftirâ, söz taşımak, sû-i zan,

Bunların zararı da, yapanadır her zaman.

Haram ile günâhlar işlenirse hülâsa,

Olur işliyenlere nedâmet, gam ve tasa.)