02 - İMÂM-I RABBÂNÎ (Kuddise Sirruh)

KİŞİ SEVDİĞİYLE BERÂBERDİR

"İmâm-ı Rabbânî" ki, çok büyük evliyâdır.

Birine mektûbunda, şöyle buyurmaktadır:

(Kıymetli kardeşimin geldi güzel mektûbu.

"Evliyâya muhabbet", ne güzel haslettir bu.

Zîrâ Peygamberimiz şöyle buyurmaktadır:

"Kişi, sevdiği ile berâber olacaktır."

Büyük müjde ise de, her ne kadar bu bize,

Gevşeklik vermemeli lâkin gayretimize.

Büyük fırsat bilerek, ömür sermâyesini,

Kazanmalı Allahın rızâ ve sevgisini.

Koşmayıp sonu gelmez hayâllerin ardınca,

Allahın bu dînine sarılmalı sıkıca.

Sırf Onun beğendiği şeyleri yapmalıdır.

Âhiret'te kurtuluş, zîrâ buna bağlıdır.

En küçük bir günâhı, terk etmeli ki hem de,

Rabbimizin gadabı, o iştedir belki de.

Tatlı, yağlı yemekler ve süslü elbiseler,

Allaha ibâdetin zevkini veremezler.

"Hükümdârlık koltuğu" gibi olan kulluğu,

Elinden kaçırmayıp, tutmalı iyi onu.)

Yine o buyurdu ki: (Ey oğlum, aman sakın!

İyi bil kıymetini bu vakit ve zamanın.

İnsanın en kıymetli sermâyesi, bunlardır.

Zîrâ Peygamberimiz şöyle buyurmaktadır:

"Allahın, bir kulunu sevmediğine nişan,

Fâidesiz şeylerle uğraşır hep o insan."

Toplandığınız zaman arkadaşlarınızla,

Mâlâya'nî şeylerden konuşmayınız aslâ.

Bu gençlik zamanının, bilerek kıymetini,

Fâideli şeylerle geçirmeli vaktini.

Yapacak iş, şudur ki her şeyden daha evvel:

"Doğru îmân, îtikad edinmeli mükemmel."

Bundan sonra yapacak mühim işe gelince,

"Emir ve yasakları öğrenmektir iyice."

Sonra, "bildiklerini ihlâsla yapmalıdır."

İşte sonsuz kurtuluş, bu üçüne bağlıdır.

Zîrâ eğer olmazsa ilim, amel ve ihlâs,

Âhirette, azaptan kurtuluş mümkün olmaz.

İyi bilmelidir ki, "Başı boş" değiliz biz.

Bâzı emir yasaklar verdi bize Rabbimiz.

Bunları bırakıp da, uyarsak nefsimize,

Nasıl cevap veririz mahşerde Rabbimize?

Oyun, eğlence ile geçer ise bu ömür,

Bulunur mu mahşerde, bir bahâne ve özür?

Fâidesiz şeylere harcarsak vaktimizi,

Kurtarabilir miyiz azaptan kendimizi?

"Aklı olan" bir kişi, uyar islâmiyyete.

Kavuşur en sonunda, ebedî seâdete.

"Ahmak olan" kimse de, nefsine tâbi olur.

Dünyâ ve âhiret'te, bulamaz rahat, huzûr.

Yâ Rabbî, nefsimizin şerrinden koru bizi.

Ebedî seâdete kavuştur cümlemizi.