02 - İMÂM-I RABBÂNÎ (Kuddise Sirruh)

ÎMÂN VE KÜFÜR

"İmâm-ı Rabbânî"nin eseri "Mektûbât"ta,

Şöyle buyuruluyor birine nasîhatta:

"Âhiret"i kazanmak isterse insan eğer,

Dünyâ'yı terk etmesi elbette îcâb eder.

Burada "Dünyâ" demek, Haram ve günâh'lardır,

Bunu terk etmenin de, iki türlüsü vardır.

Birinde, haram olan şeyler ile berâber,

Bütün mubâhları da yapmayıp tek ederler.

Yâni tembel ve işsiz, bırakıp oturmayı,

Terk etmektir her türlü keyfi, zevk ve sefâyı.

Bunlar, bütün vaktini, Allaha ibâdetle,

Geçirip, bu tâatten zevk alırlar gâyetle.

Allahın kullarına "Doğru yol"u göstermek,

Yolunda çalışmaktan, alırlar lezzet ve zevk

Büyük kazanç bilirler, insanlara hizmeti.

Terk ederler bu yolda, bütün istirâhati.

"Dîne hizmet" uğrunda, gelirse sıkıntılar,

Bunları, mihnet değil, bilirler kazanç ve kâr.

Eshâbı kirâm ile, çoğu din büyükleri,

"Dünyâ"yı, bu şekilde terk ettiler ekseri.

Dünyâ'yı terk etmenin öbürüne gelince,

"Haram" ve "günâhlar"ı terk etmektir sâdece.

Mubâh olan zevkleri yapsa da bunlar, ancak,

Haram ve şüpheliden kaçarlar tam olarak.

Harama, ehemmiyyet vermiyerek bir kimse,

Günâhları işleyip, üzüntü duymaz ise,

Yâni Hakk'ın emrine aldırış etmiyerek,

Günâhı beğenirse, hem "Ne güzel" diyerek,

Mâzallah "Kâfir" olur onlar bu hal içinde.

Sonsuz yanacaklardır Cehennem ateşinde.

Ehemmiyyet verip de, nefse mağlûb olarak,

Haramları işlerse şeytana aldanarak,

Sonra toparlanıp da, eğer pişmân olsalar,

Bunlar, kâfir olmayıp, yine "Müslümân"dırlar.

Bu gibi kimselere, "Âsî" ve "Fâsık" denir.

Günâh işleseler de, yine muvahhid’lerdir.

Bunlar, yanar ise de Cehennem ateşinde,

Sonsuz kalmıyacaktır o azâbın içinde.

Allahü teâlânın mubâh ettiği şeyler,

Çok olup, bunlarda da mevcuttur türlü zevkler.

Hattâ mubâhlardaki zevkler daha fazladır.

Haramların lezzeti, mubâhlardan pek azdır.

Farzları edâ edip, hiç haram işlememek,

Hâlis bir mü'min için, basit ve kolaydır pek.

Ve lâkin kalplerinde, bir maraz-ı mânevî,

Olanlara güç gelir, çok kolay olsa dahî.

Nitekim bir çok işler vardır ki, çok basittir.

Ve lâkin hastalara, gâyet zor ve güç gelir.

Şudur ki kalpte olan maraz-ı mâneviyye,

Tamam inanmamaktır ahkâm-ı dîniyyeye.

"İnandım" denilse de, doğru îmân değildir.

Hakîkî tasdîk değil, sâdece lâf iledir.

Kalpte "Doğru îmân"ın olmasına alâmet,

İslâmı yaşamaktan, almaktır tad ve lezzet.