02 - İMÂM-I RABBÂNÎ (Kuddise Sirruh)

GENÇLİK NÎMETTİR

"İmâm-ı Rabbânî"nin yazdığı "Mektûbât"ta,

Şöyle buyurmaktadır bir gence nasîhatta:

(Ey evlâdım biz kuluz, Allahın emrindeyiz.

Kendi emrine buyruk ve başı boş değiliz.

Her istediğimizi yapamayız biz zinhâr.

Çünkü Sâhibimiz'in bize emirleri  var.

Burada yaşamazsak Onun emirleriyle,

Mezarda, pişmânlıktan başka şey geçmez ele.

Ey oğlum, gençlik çağı, kâr ve kazanç vaktidir.

Merd olan, bu zamanı iyi değerlendirir,

İhtiyarlık zamanı, herkese olmaz nasîb.

Olsa da, vakit olmaz elverişli, müsâit.

Vakit bulunsa dahî, azalınca güç, kuvvet,

Yapılmaz gençlik gibi, yarar iş ve ibâdet.

Bugün, her bir vaziyet tam elverişli iken,

Ebeveynin varlığı, büyük bir nîmet iken,

Geçim derdi olmayıp, elde iken her fırsat.

Güç kuvvet azalmayıp, yerindeyken bu sıhhat,

Hangi özür ve hangi bahâne ile acep,

Yarına bırakılır bugünün işleri hep?

"Helekel müsevvifûn" dedi Nebiyyi zîşân.

Yâni, "Yarın yaparım diyenler etti ziyân."

Eğer dünyâ işini bırakırsan yarına,

Elbette ki bu senin, olur çok yararına.

Ey oğlum, bu gençlikte, üç din düşmanı olan,

"Nefis", "Şeytan" ve bir de ahlâksız, "Kötü yârân",

İnsana saldırırken, yapılan az ibâdet,

Hak teâlâ indinde kazanır büyük kıymet.

Yaşlılıkta yapılan, bunlardan kat kat fazla,

İbâdetin kıymeti, bu kadar olmaz aslâ.

Ey oğlum iyi bil ki, insanı, cenâbı Hak,

Oyun eğlence için yaratmadı muhakkak.

Yiyip içmek, keyf sürmek için yaratılmadık.

Yalnız "İbâdet için" yarattı bizi Hâlık.

Resûl'ün bildirdiği ibâdetlerin hepsi,

İyi düşünülürse, bizedir fâidesi.

Kullara yaradığı için emr olunmuştur.

Yoksa, ibâdetlerin Ona faydası yoktur

Allah, muhtaç değildir kulun ibâdetine.

Onları, emirlerle şereflendirdi yine.

Her şeye muhtaç olan ve çok âciz olan biz,

Bu büyük ihsân için, teşekkür etmeliyiz.

Oğlum, bu gün meselâ bir müdür, bir işçiye,

Emir verse, "herhangi bir işi yapsın" diye,

İşçi, o vazîfeye ne de çok kıymet verir.

"Bana, müdür bu işi verdi" diye sevinir.

Seve seve, zevk ile yapar  onu o işçi.

İftihâr vesîlesi yapar hem de o işi.

Şimdi yazıklar olsun, Allahın yüksekliği,

O müdürünki kadar acep değil midir ki,

Onun emirlerine, böyle çalışılmıyor.

Ve "Evvelâ vazîfe, sonra namâz" deniyor.

Halbuki âmirlerin âmiridir Rabbimiz.

Önce, Onun emrini îfâ eylemeliyiz.)