02 - İMÂM-I RABBÂNÎ (Kuddise Sirruh)

ÖLÜNÜN MEZARDAKİ HÂLİ

"İmâm-ı Rabbânî" ki, evliyânın baş tâcı.

Söz ve nasîhatleri hasta kalpler ilâcı.

Baş sağlığı olarak, mektup yazıp birine,

Buyurdu ki: (O merhum, kavuştu Sâhibine.

Geride kalanlara, olsa da zor ve çetin,

Râzı olmaktan başka, çâre yok insan için.

Zîrâ biz, Rabbimizin kullarıyız çok âciz.

Ona boyun bükmekten, başka yok bir çâremiz.

Dünyâ'da kalmak için, yaratılmadık ki hem.

Ecelimiz gelince, ölürüz biz de o dem.

Hattâ "Ölüm", benzer ki dünyâ'da bir "köprü"ye,

Kavuşturur bir anda, seveni "Sevgili"ye.

"Ölüm", mü’minler için seâdettir, nîmettir.

Ve lâkin kâfirlere, azap ve felâkettir.

En büyük yardım ise, şudur ki bir mevtâya,

Rûhuna göndermektir bir "Fâtiha" ve "Duâ".

Zîrâ Resûl-i ekrem buyurdu hadîsinde:

(Şu kimseye benzer ki ölü mezar içinde,

Denize düşmüş olup, boğulmak üzeredir.

“İmdât!” diye bağırıp, yardım istemektedir.

O, nasıl pek şiddetle ederse yardım talep,

Meyyit de, mezarında bir duâyı bekler hep.

Öyle çok sevinir ki, geldiğinde bir duâ,

O kadar çok sevinmez, verilse bütün dünyâ.)

Dediler: (Câhiliyiz mâlesef dînimizin.

En birinci nasîhat nedir biz kullar için?)

Buyurdu: (Hasta ise, bir kulun kalbi eğer,

İndallah makbûl olmaz yaptığı ibâdetler.

Yâni borcu ödenip, görmese de hiç azap,

Lâkin pek kazanamaz fazla ecir ve sevap.

Kalbin bu hastalığı, şudur ki, bilin yine,

Tutulmuş olmasıdır Allahtan gayrisine.

Belki de, "Kendisi"ne bağlanmış olmasıdır.

Bu, onun en birinci mühim hastalığıdır.

Çünkü kul, "Kendi için" ister asıl her şeyi.

Kendi için arzular mal, mevkî ve rütbeyi.

Ve hattâ çocuğuna ediyorsa muhabbet,

Kendini sevdiğinden, onu da sever elbet.

Nefsin esâretinden kurtulursa bir kimse,

Sırf Allaha kul olur, Rabbine yönelirse.

Yâni nefse değil de, Rabbine uyarsa hep,

Nefsin arzusu için, etmezse bir şey talep,

Gitmiştir kalbindeki o şiddetli hastalık.

Mâbudu nefis değil, "Allah"tır onun artık.

Çünkü o, "Allah için" yapar her bir işini.

Zîrâ îmân ve ihlâs kaplamıştır içini.

Sırf Allah rızâsını düşünür her bir işte.

Kendine tapınmaktan kurtulmak budur işte.