02 - İMÂM-I RABBÂNÎ (Kuddise Sirruh)

HAYDİ GEL, GEL

"İmâm-ı Rabbânî"nin akrabâsından biri,

Talebesi olmadı uzun zamandan beri.

Görürdü, akın akın ona gider insanlar.

Buna rağmen, kendisi veremezdi bir karar.

Ve kendi kendisine düşünür idi ki hep:

“İmâm-ı Rabbânînin nasıldır yolu acep?”

Bir gün karar verdi ki: "Artık yarın gideyim.

Ne imiş onun yolu, ben dahî öğreneyim".

O gece rüyâsında, bir su kenarındaydı.

"İmâm-ı Rabbânî" de, karşı yakasındaydı.

Onu görüp, o kadar duygulandı ki içten,

Ağlamaya başladı bu sürûr ve sevinçten.

"İmâm" dahî o zâta seslendi ki: (Haydi gel!

Gör ki, bizim yolumuz ne mükemmel, ne güzel.)

O "Velî"nin sesini duyunca, birden bire,

Başladı kalbi derhal, "Allah"ı zikretmeye.

Uyanınca gördü ki, bu hal devam ediyor.

Ve gönlü, o büyüğün “Aşkı” ile yanıyor.

Düşündü: “Sohbetine gitmeden henüz daha,

Kalbim zikre başladı, yakın oldum Allaha.

Onun yolu bu ise, gerçekten güzel” deyip,

Mübârek huzûruna gitti hemen giyinip.

O içeri girince, buyurdular ki: (Evet.

Yolumuz işte budur, sen de buna devam et.)

Yine talebesinden üç kişi, bir araya,

Gelerek, çıkmışlardı bir iş için sahrâya.

Bir “Puthâne” görerek, istişâre ettiler.

Onu yıkmak üzere, ittifak eylediler.

Zîrâ orda tapınan hindûlar, ara ara,

Eziyet ederlerdi garip müslümânlara.

Yıkmaya başlayınca, onu bu talebeler,

Hindûlar arasında, şâyi oldu bu haber.

"Bin kişi"lik bir gurup, toplanarak az sonra,

Gelip, etrâflarını ettiler muhâsara.

Taş ve sopalar ile, saldırıya geçtiler.

Onlar ise silâhsız, hem de "Üç kişi"ydiler.

Çâresizlik içinde, bir tânesi, kalbinden,

Yardım talep eyledi "İmâm-ı Rabbânî"den:

“Yâ İmâm, öldürecek kâfirler hepimizi.

Allahın izni ile, bunlardan kurtar bizi!”

Birden üstâdlarının sesini işittiler:

“Korkmayın, sizin için geliyor mücâhitler.”

Hindûlar üstlerine tam vardığı zamanda,

Yirmi otuz süvârî, çıkageldi bir anda.

Gözü dönmüş hindûlar, görür görmez bu hâli,

Dağıldılar etrâfa “Çil yavrusu” misâli.