01 - İMÂM-I GAZÂLÎ (Rahmetullahi Aleyh)

KÂFİRLERİN CEVÂBI

Îtikâdı bozuksa bir kimsenin mâzallah,

“Rabbin kim?” suâline, diyemez “Rabbim Allah.”

Melekler, bu kimseye çok şiddetli vururlar.

O anda, o kimsenin kabrine “Ateş” dolar.

Çok kimse de vardır ki, diyemez “Dînim islâm”.

Bunun da îtikâdı değildir çünkü sağlam.

Melekler, buna dahî vururlar şiddet ile.

Onun da kabri dolar “Cehennem ateşi”yle.

Bâzısı da “İmâmım Kur’ândır” diyemezler.

Çünkü Kur'ân yolunda gitmezdi o kimseler.

Kimi de, “Peygamberim, hazreti Muhammed’dir”,

Demek istese bile, olamaz buna kâdir.

Çünkü dünyâ'da iken yapmıyordu sünneti.

Tam tatbîk etmiyordu dîni, islâmiyyeti.

Modaya uymuş idi o islâmdan ziyâde.

Haram ve günâhlara dalmıştı fevkalâde.

Kimi, “Kıblem Kâbe’dir” diye söyliyemezler.

Çünkü az yönelmişti kıbleye o kimseler.

Ve yâhut almazlardı usûlünce bir abdest.

Ve tâdil-i erkâna etmezlerdi riâyet.

Ve yine kâfirlere, kabirde Münker-Nekîr,

Suâl ettiklerinde: “Rabbin kim, dînin nedir?”

Onlar, buna “Lâ edrî”, yâni “Ben bilmem” derler.

O zaman, kamçı ile vurur ona melekler.

Girerler o vuruşta yedi kat yer dibine.

Yer silkinip, çıkarlar yine kabirlerine.

Ve yine her kâfire sorar ki Münker-Nekîr:

“Muhammed Resûlullah hakkında fikrin nedir?”

Derler: “Ben bilmem ama, çoğundan duyar idim.

Bir şeyler söylerlerdi, ben de onu söylerdim.”

Melekler ona der ki: “Olmazsan Ona tâbi,

Onun kim olduğunu bilemezsin tabii.”

Toprağa, “Sıkış!” diye emr olunur o zaman.

Ve mezar, sıkıştırır onu iki yanından

Öyle fecî sıkar ki mezarı o kâfiri,

Birbirine geçer hep kaburga kemikleri.

Onlar, yattığı yerde, kıyâmete kadar hep,

Çeşitli azaplarla olurlar hep muazzeb.

Sonra çirkin suratlı, pis, kirli elbiseli,

Ve gâyet fenâ kokan biri girer içeri.

Bu geleni görünce, iğrenir, nefret eder.

“Sen de nereden çıktın, yanımdan çekil git!” der.

O da der ki: “Ben senin, kötü amellerinim.

Tâ kıyâmete kadar seninle berâberim.”

Bâzısının ameli, bir “Köpek” şekli alır.

Tâ kıyâmete kadar, devam üzre ısırır.

Kimisinin ameli, olup büyük bir "Yılan".

Kıyâmet gününe dek, sokar onu durmadan.

Kiminin ameli de, girer “Hınzır” şekline.

Tâ kıyâmete kadar ısırır onu yine.

Kimisinin ameli, olur koca bir "Akrep".

Devamlı o kâfiri ısırır kabrinde hep.

Sevdiğin kullarının hürmetine yâ Rabbî!

Bizi, mezarımızda eyleme bunlar gibi.