01 - İMÂM-I GAZÂLÎ (Rahmetullahi Aleyh)

BENİ YAVAŞ GÖTÜRÜN

“Hazret-i Âişe”den “radıyallahü anhâ”,

Nakledilir: Evimde idim ki tek ve tenhâ,

İçeri, Resûlullah teşrîf etti bir yerden.

Saygı için, ayağa kalkıyordum ki hemen,

“Kalkma!” deyip, oturdu gelip yanıbaşıma.

Sonra, koyup uyudu başını kucağıma.

Sakal-ı şerîfinde saydım tam “Dokuz” adet,

Beyazlanmış kıl vardı, mahzûn oldum be gâyet.

Düşündüm ki: “Dünyâ'dan giderse benden önce,

Ümmeti, Peygambersiz kalacaktır böylece.”

Ağlayıp, gözlerimden boşandı yaşlar o gün.

Düştü bir damlası da, nûr yüzüne Resûl'ün.

O zaman Resûlullah uyanarak uykudan,

Buyurdu: “Yâ Âişe, nedir seni ağlatan?”

Arz ettim düşüncemi, buyurdu: “Yâ Âişe!

Hangi hal şiddetlidir ölü olan kişiye?”

Dedim ki: “Hânesinden götürüldüğü hâli,

Çok üzüntülü olup, ağlar bütün iyâli.”

Buyurdu: “Yâ Âişe, doğru, bu çok çetindir.

Bundan daha şiddetli acabâ hangisidir?”

Dedim: “Kabre konup da, üzeri örtülünce,

Ameliyle başbaşa kalır, herkes gidince.”

Buyurdu: “Yâ Âişe, doğrudur söylediğin.

Bundan daha şiddetli ne vardır meyyit için?”

Sükût edip, edeble arz ettim ki hem dahî:

“Allah ve Resûlullah bilirler daha iyi.”

Buyurdu: “Yâ Âişe, daha da zoru vardır.

Gâsilin yıkamaya başladığı zamandır.

Parmağından, yüzüğü çıkarıp, başlar işe.

Elbisesi, rütbesi, çıkarır ne var ise.

O zaman “çıplak” görüp, ruh kendi bedenini,

Bir üzüntü, pişmânlık kaplar hemen kendini.

O kederli hâliyle eder ki öyle feryât,

İnsan ve cinden gayri işitir her mahlûkât.

Bu çıplak hâli, ona, gelir ki öyle acı,

Başucuna gelir ve der ki: “Ey yıkayıcı!

Yavaş tut bedenimi, zîrâ çok çekti zahmet.

Dikkat et de, çekmesin daha fazla eziyyet.”

Teneşire gelince, der ki: “Ricam var benim.

Suyu sıcak etme ki, incinmesin bedenim.”

Kefene sarılırken, nidâ eder bir daha.

Der ki: “Yakınlarımı göreyim son bir defâ.

Beni bu halde görüp, hiç feryât etmesinler.

Onlar da, çünkü yarın ölürler birer birer.”

Musallâya gelince, seslenir: “Ey iyâlim!

Bakın, ibret alın ki, böyledir işte hâlim.

Ayrılık günü yoktur bunun gibi dünyâ'da.

Elvedâ, kıyâmette görüşürüz bir daha.”

Namâzı kılınıp da, omuzlarda giderken,

Der ki: “Yavaş götürün, incinirim yoksa ben.”

Kabirde seslenir ki: “Ey dostlarım, şimdi siz,

Beni, bu ıssız yerde bırakıp gidersiniz.

Başbaşa kalırım ki mezarda amelimle,

Olmaz hiç ilgilenen bu kabirde benimle.”