|
81 - İKRİME BİN EBÛ
CEHİL
(Radıyallahü Anh)
BÖYLE ŞEREFLİYDİLER
Ne zaman ki “İkrime”,
Resûle etti îmân,
Olmuştu çok
samîmî, pek hâlis bir müslümân.
Artık o,
islâm için düştü büyük gayrete.
Ömrü hep,
hizmet ile geçti islâmiyyete.
Sahâbe-i
kirâmdan Huzeyfe hazretleri,
"İkrime"yle
ilgili, anlatır şu haberi:
"Yermük"
harbi, çok sıcak bir günde yapılmıştı.
İnsan kanı,
vâdide, bir "Sel" olup akmıştı.
Ok, kılıç ve
mızrakla yaralanan gâziler,
Sıcak kumlar
üstüne düşerdi birer birer.
Bir taraftan
kan kaybı ve bir yandan harâret,
Yaralılar,
tek be tek ölüyordu nihâyet.
Ben dahî
yaralıydım, güç belâ kalktım yerden.
Zîrâ benim
yaralar, azdı diğerlerinden.
Mataramın
içinde "Su" vardı birkaç yudum.
Onu,
amcaoğluna içirmek istiyordum.
Dolaştım,
yerde yatan yaralılar içinde,
Gördüm, o da
yatıyor bir kan seli içinde.
En son
nefeslerini alıyordu o zaman.
Dudakları,
âdetâ kavrulmuştu sıcaktan.
Suyu görüp
sevindi, gayret etti içmeye.
Lâkin henüz
içmeden, ses duydu “Su! Su!” diye.
Hazret-i
İkrime'ydi “Su!”diye feryâd eden.
Diyordu: (Allah
için yok mu biraz su veren?)
O, bu sesi
duyunca, istemedi içmeyi.
Zîrâ tercîh
etmişti kendine "İkrime"yi.
Konuşmaya
mecâli yok iken bu gâzi er,
İşâretle dedi
ki: (Suyu götür ona ver!)
Şehîdler
arasından koşarak vardım ona.
Suyu alıp,
iştâhla götürürken ağzına,
Sesi geldi o
ara eshâbtan bir kişinin.
Diyordu: (Bir
yudum su, Allah rızâsı için!)
Bu feryâdı
duyunca, içmedi suyu o da.
İşâretle dedi
ki: (Suyu götür ver ona!)
Şehîdler
arasından koşa koşa yine ben,
Seyirtip, son
ânında yetiştim ona hemen.
Ve lâkin geç
kalmışım, zîrâ ben geldiğimde,
Şehâdeti
söyleyip “Şehîd oldu” o demde.
Bu defâ
düşündüm ki: "Döneyim İkrime’ye.
Bu içemediyse
de, o içsin bâri" diye.
Şehîdler
arasından, koşarak vardım hemân.
Tekrardan "İkrime"nin
yanına vardığım an,
Gördüm ki,
mâteessüf "Şehîd olmuş" o dahî.
Dedim: “Amcam
oğluna vereyim suyu bâri.”
Bir ümitle
koşarak şehîdlerin içinden,
Arayıp,
kendisini bir yerde buldum hemen.
Lâkin o da "Şehâdet
şerbeti"ni içmişti.
Ve mâlesef
üçü de suyu içememişti.
|
