75 - HATÎB BİN EBÎ BELTEA (Radıyallahü Anh)

KÂFİRLER MAĞLÛB OLDU

Uhud’da “Übey” adlı bir müşrik var idi ki,

Atını, o Server’e doğru sürdü bu şakî,

Dedi ki: (O Peygamber olduğunu söyleyen,

Kim ise, çarpışmaya karşıma çıksın hemen!)

Müşrikin bu sözünü duydu eshâbı kirâm.

Birisi, ona doğru yürüyor idi ki tam,

Müsâde etmiyerek o Server buna fakat,

Kâfirin karşısına, kendisi çıktı bizzât.

O an Übey alçağı, atını mahmuzlayıp,

Resûl'ün üzerine yürüdü nâra atıp.

Dedi ki: (Yâ Muhammed, sen kurtulursan eğer,

Bana nasîb olmasın sağ kurtulmak bu sefer.)

Baştan ayağa kadar, bürünmüştü zırhlara.

Resûlullaha doğru hücûm etti o ara.

Peygamber Efendimiz, mızrağını alarak,

Müşriki nişân alıp, attı ânî olarak.

Mızrak uçup, kâfirin tam boynuna saplandı.

Sığır gibi böğürüp, atından yuvarlandı.

Kaburga kemikleri kırıldı bu sebepten.

Müşrikler onu alıp, götürdüler o yerden.

Yolda, (Muhammed beni öldürdü!) diye diye,

Can verip, yuvarlandı azâb-ı ebedîye.

Peygamber Efendimiz, eshâbiyle o sâat,

Uhud kayalığına çıkmayı etti murâd.

Lâkin çıkamadılar, zîrâ çok yorulmuştu.

Vücûduna, "yetmiş"ten çok kılıç vurulmuştu.

"Hatîb İbni Beltea”, Allahın Resûlü'nü,

Yaralı hâlde görüp, çok üzüldü o günü.

Dedi: (Yâ Resûlallah, fedâdır canım sana.

Kim yaptı sana bunu, haber ver lütfen bana.)

O Server buyurdu ki: (Utbe bin ebî Vakkâs,

Taş ile bana vurup, dişimi kırdı esas.)

Nereye gittiğini suâl etti Resûlden.

O Server, işâretle gösterdi onu hemen.

Hatîb ibni Beltea, “Peki” deyip bu defâ,

Kılıcını sıyırıp, koşturdu o tarafa.

Ve araya araya “Utbe”yi buldu o an.

Bir kılıçla, başını ayırdı vücûdundan.

Sonra kesik başını alarak geldi yine,

Koydu Resûlullahın ayakları dibine.

Dedi: (Yâ Resûlallah, bu, başıdır “Utbe”nin.

Cezâsı, işte budur size ezâ edenin.)

Peygamber Efendimiz, buna çok sevindiler.

Ve “Allah râzı olsun” diye duâ ettiler.

Müşrikler, sahâbe-i kirâmın karşısında,

Yine yenilmişlerdi bu Uhud savaşında.

"Yetmiş ölü" vererek, meydanı terk ettiler.

Yine Mekke’ye doğru, kaçıp geri gittiler.