73 - HANZALA BİN EBÎ ÂMİR (Radıyallahü Anh)

TEK TEK ŞEHÎD OLDULAR

Başta Resûlullah ve bütün eshâbı kirâm,

Büyük bir mücâdele verdiler "Uhud"da tam.

Allahın yardımı ve Resûl'ün himmetiyle,

Bozguna uğratıldı müşrikler tamâmiyle.

Çâresizlik içinde kalan düşman, ansızın,

Kaçmaya başladılar arkaya bakmaksızın.

Müşrik kadınları da, ederek feryât figân,

Onlara yetişmeye çalışırlardı o an.

Geride bırakarak, hep ağırlıklarını,

Kaçarak kurtardılar güçlükle canlarını.

Mücâhidler, onların düşerek peşlerine,

Yetişip, birçoğunu öldürdüler hep yine.

Kat be kat üstün iken, sayı, silâh yönünden,

Şimdi kaçıyorlardı mü’minlerin önünden.

Perîşân olmuşlardı müşrikler bu savaşta.

Kaçmaya başladılar, reîsleri en başta.

Hattâ birbirlerini âdetâ çiğniyerek,

Bu savaş meydanını ederlerdi şimdi terk.

“Ebû Süfyân bin Harb” de, kaçıyordu ki hızla,

Arkasından koşarak yetişmişti "Hanzala".

Atının ayağına bir kılıç vurdu hemen.

Atı çöküp, kendisi yere düştü üstünden.

Ve bütün gücü ile bağırdı: (Gelin, gelin!

Hanzala’nın elinden beni halâs eyleyin!)

O, seslendi ise de böyle feryâd ederek,

Onlar ilgilenmedi onunla yine de pek.

Zîrâ hep can derdine düşmüşlerdi cümlesi.

Ardlarına bakmadan kaçıyorlardı hepsi.

Arneyn geçidindeki elli okçu mücâhid,

Bu durumu, onlar da görür görmez o vakit,

Savaşın bittiğini kuvvetle zannederek,

Vazîfe yerlerini bâzısı eyledi terk.

Onların gittiğini gördü "Hâlid bin Velîd".

Zâten o, bu durumu bekliyordu o vakit.

Geçitteki erlerin gittiğini görünce,

Emrindeki birlikle hücûm etti hemence.

"Abdullah bin Cübeyr"i dinliyen mücâhidler,

Oniki kişi olup, derhâl safa geçtiler.

Önce, bitene kadar sadaktaki okları,

Müthiş ok yağmuruna tuttular hep onları.

Düşman süvârîleri çok yaklaşınca ise,

Kılıçla çarpıştılar, artık göğüs göğüse.

Lâkin hücûm edenler, çok kalabalıklardı.

Hattâ "bire yirmibeş" gibi bir nisbet vardı.

Mü’minler, kanlarının son damlasına kadar,

Çarpışıp, en sonunda hepsi şehîd oldular.

Birbiri arkasından, mübârek vücûdları,

Yere düşüp, Cennete kanat çırptı ruhları.