66 - MUS'AB BİN UMEYR (Radıyallahü Anh)

NE MUTLU ONLARA!

Resûlullah, Uhud’da, savaşı müteâkip,

Şehîd olan eshâba, oldular çok muzdarip.

Hepsini, eshâbiyle gezdiler birer birer.

Ve “Mus’ab bin Umeyr”in baş ucuna geldiler.

Bu zât, sancaktârıydı Allahın Resûlü'nün.

Büyük kahramânlıklar göstermişti hep o gün.

En son şehîd olmuş ve kesilmişti elleri.

Yaralar içindeydi vücûdunun her yeri.

Kan gölü hâlindeydi etrâfı bu şehîdin.

Üzüldü Resûlullah onun bu hâli için.

Bir âyet-i kerîme okudu sonra hemen.

Şöyle buyuruyordu Hak teâlâ meâlen:

(Öyle yiğit mü’minler vardır ki, bugün onlar,

Allaha verdikleri sözde sâbit durdular.

Onlardan bâzıları, Hak teâlâ yolunda,

Kahramânca çarpışıp, şehîd oldu sonunda.

Bâzısı da çarpışıp, şehîdlik bekliyorlar.

Verdikleri o sözü değiştirmedi onlar.)

Peygamber Efendimiz, şehîdlere hitâben,

Sonra buyurdular ki: (Şâhidim ki şuna ben,

Siz, kıyâmet gününde uyanınca, muhakkak,

Haşr olunacaksınız yine şehîd olarak.)

Sonra da, eshâbına buyurdu ki: (Şimdi siz,

Bu azîz şehîdlere gelip selâm veriniz.

Yemîn ediyorum ki, onlar da kıyâmette,

Cevap vereceklerdir bu selâma elbette.)

“Mus’ab bin Umeyr” için, kefenlik aradılar.

Lâkin onu örtecek bir şey bulamadılar.

Gerçi kendi kaftanı vardı ki onun bizzât,

Mübârek vücûdunu örtmüyordu o fakat.

Başına çekselerdi, ayağı açılırdı.

Ayağına çekseler, başı açık kalırdı.

Velhâsıl, hayâtını islâm için harceden,

Ve yine bu uğurda fedâ-yı can eyliyen,

Bu mümtâz sahâbîye, bulunamadı kefen.

Bir ”Yarım kefen” ile ayrıldı bu âlemden.

Diğer sahâbîler de, namâzları kılınıp,

Kanlı elbiselerle yerlerinden alınıp,

Sonra, ikişer üçer o mübârek şehîdler,

Nûrlu kabirlerine bir bir defnedildiler.

Uhud’da “Yetmiş şehîd” verilmişti o zaman.

Altısı muhâcir ve altmışdördü ensâr’dan.

Resûlullah, onları tesellî eylediler.

Buyurdu ki: (Vallahi, eshâbımla berâber,

Ben de şehîd olarak, Uhud dağı bağrında,

Kalmayı çok isterdim, bu şehîdler yanında.

Onlar, şehîd olarak dünyâdan ayrıldılar.

Allahü teâlânın rızâsına vardılar.)