66 - MUS'AB BİN UMEYR (Radıyallahü Anh)

YÂ MUS’AB, İLERİ!

Müşriklerden dört kişi, Allahın Resûlü'nü,

Öldürmek husûsunda ahdetti "Uhud" günü.

Peygamber-i zîşânın etrâfında, eshâbtan,

Sâdece birkaç kişi bulunurdu o zaman.

Önünde, sancaktârı "Mus’ab bin Umeyr" vardı.

Resûl'ün beyaz renkli sancağını tutardı.

Ayrıca, üzerine giyindiği zırhlardan,

Mus’ab, "Resûlullah"a çok benzerdi o zaman.

Sağ eliyle, mübârek sancağı tutuyordu.

Sol eliyle, düşmana kılıç savuruyordu.

“İbni Kamî'a” adlı bir müşrik de, o ara,

Geldi atlı olarak, hem bürünmüş zırhlara.

Maksadı, öldürmekti Server-i kâinâtı.

Bu yüzden Ona doğru sür'atle sürdü atı.

“Hazret-i Mus’ab” ile “Nesîbe Hâtun”, o an,

Korurlardı Resûl'ü onun hücûmlarından.

Kılıçlarını çekip, saldırdılar kâfire.

İkisi iki yandan kılıç vurdu habire.

Lâkin zırhtan ötürü, hiç tesir etmiyordu.

Kâfir, Resûlullahı öldürmek istiyordu.

"Hazret-i Nesîbe"ye bir kılıç vurdu birden.

Omuzu parçalandı o darbe tesirinden.

Yürüdü daha sonra “Mus’ab”ın üzerine.

İndirdi kılıcını sancak tutan eline.

Eli kopup, sancağı öbür eline aldı.

Yine islâm sancağı, havada dalgalandı.

Lâkin İbni Kamî'a, saldırıp ona yine,

Kılıcını, bu sefer indirdi sol eline.

Her iki eli dahî kesilmişti "Mus’ab"ın.

Yine de düşürmedi sancağını islâmın.

Kâfir, mızrak sapladı “Mus’ab”a bu sefer de.

O zaman yere düşüp, şehîd oldu o yerde.

Mus’abın sûretine girip hemen bir "melek",

Yükseltti o sancağı yere düşürmiyerek.

Onu böyle görünce Allahın Peygamberi,

Buyurdu ki: (Yâ Mus’ab, yürü daha ileri!)

Melek, Resûlullaha arz etti ki cevâben:

(Ey Allahın Resûlü, o Mus’ab değilim ben.)

O böyle arz edince Resûl-i kibriyâya,

Resûl verdi sancağı Aliyyül Mürtezâya.

“Mus’ab”, Resûlullaha fazla benzediğinden,

Onu öldürdüğünü zannetti kâfir birden.

Acele müşriklerin arasına giderek,

(Muhammed’i öldürdüm!) dedi böbürlenerek.

Kâfirler, bu habere pek sevinip, şaştılar.

Bu sevinçle kudurup, daha azgınlaştılar.

Hâdisenin aslını bilmiyen mü’minler de,

Düştüler çok büyük bir üzüntüye ve derde.