66 - MUS'AB BİN UMEYR (Radıyallahü Anh)

ÎMÂN KUVVETİ

Ailesi, asîl ve zenginiydi Kureyş’in.

Nâz ve niyâz içinde büyüdü bunun için.

Resûl'ün sözlerini işitince nihâyet,

Kalbinde, Ona karşı hâsıl oldu muhabbet.

Ona kavuşmak için, yanıp tutuşuyordu.

Nihâyet îmân edip, hidâyete kavuştu.

“Dîninden dönsün” diye, bir mahzene attılar.

Kendisini, günlerce aç susuz bıraktılar.

Kızgın güneş altında yaptılar çokça azâb.

Ki, Resûl'ün dîninden vazgeçer belki "Mus’ab".

Lâkin o, sabrederek bu zor işkencelere,

Aslâ tâviz vermedi îmânından bir zerre.

Halbuki önceleri, çok müreffeh olarak,

Büyürdü ki, hâline imrenirdi cümle halk.

Allah ve Resûlü'ne vaktâ ki etti îmân,

Günlük nafakasını, babası kesti o an.

Türlü işkencelere tâbi tuttu oğlunu.

Dünyâ ni’metlerinden tam mahrum etti onu.

Bir gün geldi Resûle, çok perîşândı hâli.

Şöyle anlatmaktadır bunu Hazret-i Alî:

(Bir gün oturuyorduk Resûl-i zîşân ile.

Geldi "Mus’ab bin Umeyr", hâl-i perîşân ile.

Gözleri yaşla doldu Resûl-i müctebânın.

Ve bize buyurdu ki: "Şu müslümâna bakın.

Onu, anne babası besledi fevkalâde.

İslâmın sevgisiyle işte geldi bu hâle".)

O zamanlar Mekke’de, çok gergin hava vardı.

Kâfirler, mü’minlere eziyet yaparlardı.

Sevgili Peygamberle görüşseydi kim eğer,

Yapıyorlardı ona çok fecî işkenceler.

Medîneli bir gurup müslümânlar, bir gece,

Resûlle, Akabe’de görüştüler gizlice.

Dediler ki: (Biz sana, her husûsta teslîmiz.

Her ne emir verirsen, yerine getiririz.)

Sonra bu müslümânlar, Medîne’ye dönerek,

Halka, islâmiyyeti anlattılar gezerek.

Bu hâlis mü’minlerin yaptığı bu dâvetle,

Yayıldı islâmiyyet Medîne’de sür'atle.

İslâmı, daha iyi öğrenmek için dahî,

Muallim istediler Resûlden bizâtihî.

Sahâbeden “Mus’ab bin Umeyr”i seçip bizzât,

Gönderdi Resûlullah Medîneye o sâat.

Gitti "Hazret-i Mus’ab" Medîne beldesine.

Es’ad bin Zürâre’nin, yerleşti hânesine.

Onun ile birlikte, ev be ev dolaştılar.

Resûl'ün sevgisini halka aşıladılar.

Hattâ Resûlullahı, düşmanların şerrinden,

Koruyacaklarına, söz aldılar hepsinden.