64 - SÂİD BİN ÂMİR (Radıyallahü Anh)

NE İMİŞ KUSURLARI?

Sahâbe-i kirâmın önde gelenlerinden.

Ve Hazret-i Ömer’in ünlü vâlilerinden.

Hayber’den îtibâren, sahâbenin gittiği,

Cenklerde, Resûl ile savaştı arslan gibi.

Ve hazret-i Ömer’in halîfelik devrinde,

Bulundu senelerce, Humus vâliliğinde.

Öyle yapar idi ki milletin hizmetini,

Sırf bunu düşünmekten, unuturdu kendini.

Gâyet fakîr olarak, zühd ile yaşıyordu.

Onun bu durumunu görenler, şaşıyordu.

Halîfe Ömer Fârûk, emretti bir kimseye:

(Humus fakîrlerinin listesini yap!) diye.

Getirince, baktı ve hayret etti bir hayli.

Zîrâ gelen listenin başındaydı o vâli.

Humus’lular dedi ki o zaman Halîfeye:

(Vâlimiz kabûl etmez kimseden bir hediye.)

Halîfe Ömer Fârûk vâli için bir ara,

(Kusûru var mı?) diye sordu Humuslulara.

Dediler: (Ey Halîfe, var bâzı kusûrları.

Müsâde ederseniz arz edelim onları.

Hergün kuşluk vaktinde gelir ancak işine.

Gece ise, hiç çıkmaz milletinin içine.

Hafta sonu, evinde kabûl etmez kimseyi.

Görüşmez kimse ile, misâfir olsa dahî.

Sahâbeden "Hubeyb"i hâtırladığı zaman,

Öyle çok üzülür ki, bayılıp düşer o an.)

Dâvet etti Halîfe yanına vâlisini.

Geldiğinde, sorarak aldı ifâdesini.

Vâli, cevap olarak dedi ki Halîfeye:

(Evet, kuşluk vaktinde giderim vazîfeye.

Zîrâ zevcem hastadır, yapamaz her hizmeti.

Ben yaparım evimde her işi bizâtihî.

Geceleri, evimden çıkmam millet içine.

Zîrâ gündüz ayırdım, milletimin işine.

Gündüz yapmış olduğum işlerimin, ekserî,

Muhâsebelerini yaparım geceleri.

Hafta sonu, evime misâfir gelse bile,

Kabûl etmem onları, görüşmem kimse ile.

Zîrâ tek elbisem var, yıkarım hafta sonu.

Kuruyuncaya kadar, beklerim evde onu.

"Hubeyb"in ölümünü her hâtırladığımda,

Üzüntümden, kendimi kaybederim ânında.

Zîrâ küffâr, asarken o şehîd sahâbîyi,

Müşrikler arasında bulunurdum ben dahî,

Mâni olabilirdim belki de ben onlara.

Lâkin henüz îmâna gelmemiştim o ara.)

Halîfe, dinleyince bu mübârek vâliyi,

Buyurdu ki: (Ey Saîd, bu hâllerin ne iyi.)