63 - SAFİYYE BİNTİ ABDÜLMUTTALİP (Radıyallahü Anhâ)

O'NDAN GELENE RÂZIYIM

"Uhud" cenginden sonra, o şânlı mücâhidler,

Şehîd olan eshâbı önce tesbît ettiler.

Ve "Hazret-i Hamza"nın hâlini görür görmez,

Ağladı Resûl ile eshâbtan hemen herkes.

Zîrâ kesmişler idi burnunu, kulağını.

Bununla da kalmayıp, yarmışlardı karnını.

Resûlullah ve eshâb, bu üzüntüde iken,

Bir kadını gördüler telâş içinde gelen.

“Safiyye Hâtun” idi o gelen üstün kadın.

Halası oluyordu hem de Resûlullahın.

Peygamber-i zîşânın şehâdetini, o da,

Medîne’de işitip, koşturmuştu Uhud’a.

Kız kardeşi olurdu hem Hazret-i Hamza’nın.

Annesiydi ayrıca Zübeyr ibni Avvâm’ın.

Resûlullah, halası "Safiyye"yi görünce,

Zübeyr ibni Avvâm’a buyurdu ki hemence:

(Anneni geri çevir, görmesin şehîdleri.

Kardeşini görürse, dayanamaz yüreği.)

Resûl'ün bu emrini teblîğ etmek üzere,

Koştu Hazret-i Zübeyr, annesi "Safiyye"ye.

O ise, heyecanla sordu ki ona hemen:

(Ey oğlum, bana önce haber ver Peygamberden.)

Dedi ki: (Anneciğim, şükür elhamdülillah.

Sağ ve selâmettedir şu anda Resûlullah.)

Ferahladı ise de alınca bu haberi,

Yine görmek istedi gözüyle Peygamberi.

Hazret-i Alî dahî gelmişti yanlarına.

Gösterdi o Server’i bu mübârek hâtuna.

“Safiyye”, sağ ve sâlim görünce Peygamberi,

Sevinip ferahladı, kalmadı bir kederi.

Daha sonra, kardeşi “Hamza”yı etti merak.

Onu görmek istedi şehîdlere bakarak.

Lâkin Hazret-i Zübeyr, durdurdu annesini.

Dedi: (Resûlullahın bakmana yoktur izni.)

“Safiyye Hâtun” ise, dedi ki: (Ey evlâdım!

Hamza'nın ahvâlinden ben dahî haberdârım.

Bu hâle, "Allah için" uğradı elbet o da.

Daha beterlerine râzıyız biz bu yolda.

Allahü teâlâdan ne gelirse, râzıyız.

Ne ki O'ndan geliyor, sabredip katlanırız.)

O böyle söyleyince, gitti Hazret-i Zübeyr.

Annesinin sözünü Resûle verdi haber.

Resûlullah, duyunca onun bu haberini,

Buyurdu: (Öyle ise, görsün birâderini.)

"Safiyye" hazretleri, alınca buna izin,

Cesedinin başına geldi azîz şehîdin.

Baş ucunda oturup, sessiz sessiz ağladı.

Takdîre râzı olup, sabıra bel bağladı.