60 - FÂTIMA BİNTİ ESED (Radıyallahü Anhâ)

İSMİNİ ALÎ KOYDUM!

O "Hazret-i Alî" ki. dördüncü halîfedir.

Bilcümle evliyânın baş tâcı. seyyididir.

Babası Ebû Tâlip. “Fâtıma”dır annesi.

Doğmuş idi hicretten yirmiüç yıl öncesi.

“Fâtıma Hâtun” der ki: Bir gün tavâf yapardım.

Bir doğum sancısıyla birden râhatsızlandım.

Allahın Resûlü' de yakınımdaydı o an.

Hâlimi arz eyledim kendisine o zaman.

Ve ricâ eyledim ki: (Yâ Muhammed-ül emîn!

Oğlum olması için, bana duâ eyleyin.)

Buyurdu ki: (Ederim ve lâkin bir şart ile.

Eğer oğlan olursa, söz ver bana vermeye.)

Dedim ki: (Ben ve zevcim, size söz veriyoruz.

Doğacak oğlumuzu, sana nezrediyoruz.)

O zaman duâ edip, buyurdu: (Durma daha.

Tavâfını bitirip, gir hemen Beytullaha.)

Ben Kâbeye girerek, duâ ettim hem dahî:

(Bana, hayırlı oğul ihsân et yâ ilâhî!)

Geldi "Hazret-i Alî" bu dünyâ âlemine.

Konuldu âdet üzre bir beşiğin içine.

Ebû Tâlip, oğlunun görmek için yüzünü,

Kaldırmak isteyince yüzünün örtüsünü,

Çocuk, hemen kuvvetle yapışıp örtüsüne,

Müsâde etmedi ki, bir an baksın yüzüne.

“Fâtıma” da emzirmek istediyse de, fakat,

Bir müddet, ona dahî etmedi muvâfakat.

Şaşırdılar “Çocuğun bu hâli nedir?” diye.

Az sonra, Resûlullah teşrîf etti hâneye.

Onlar Onu görünce, bir hayli sevindiler.

(Yâ Muhammed-ül emîn, safâ geldin!) dediler.

Resûlullah, beşiğin yanına vardığında,

Nûr çocuk, mışıl mışıl uyurdu yatağında.

Lâkin Resûlullahın alınca kokusunu,

Örtüsünü kaldırıp, ilk defâ gördü Onu.

Neş'elendi, sevindi ve atıldı Resûle.

Sanki şöyle diyordu lisân-ı hâli ile:

(Çok şükür nâil oldum devlet-i dîdârına.

Açmadım hiç yüzümü, senden gayrılarına.

Henüz beni görmeden vâlidemle pederim,

İstedim sen göresin, buydu benim emelim.)

O Server, onu alıp mübârek kucağına,

Ezân ve ikâmeti okudu kulağına.

(İsmini ne koydunuz?) diye suâl edince.

Dediler ki: (Senindir, koy arzu ettiğince.)

Buyurdu: (Mâdem bana havâle edersiniz,

“Alî” koymak isterim, muvâfık mı dersiniz?)

“Fâtıma” arz etti ki: (Gâibden bana dahî,

Bu ismi vermemizi demişti biri sahî.)