56 - ÜMMÜ ÜMÂRE (NESÎBE HÂTUN)  (Radıyallahü Anhâ)

YARANI SAR!

İlk îmân edenlerden, mübârek bir sahâbî,

Harplerde, kahramânca savaştı arslan gibi.

"Uhud"a, zevci Zeyd’le ve iki oğlu ile,

Gelerek, kahramânca savaştı var gücüyle.

Hücûma geçmişti ki biri Resûlullaha,

O, bu hâli görünce, durur muydu hiç daha.

Kılıcını çekerek, saldırdı o kâfire.

Bir vuruşta, atından düşürdü onu yere.

Bir daha kılıç vurup, öldürdü onu hemen.

Yaralandı kendi de, hem de birkaç yerinden.

Lâkin o, düşünmezdi yarasını, derdini.

Harbe teşvîk ederdi evlâdıyla zevcini.

“Ümmü Ümâre” der ki: Biz o Uhud gününde,

Çarpıştık âilece Peygamberin önünde.

Bir ara cenk karıştı, bir müşrik vurdu bana.

Kalkanımla korunup, ben dahî vurdum ona.

Beni görüp, oğluma seslendi Resûlullah:

(Çabuk yetiş, annene yardım et ey Abdullah!)

Abdullah da anlatır: Bir müşrik bana vurdu.

Resûl beni gördü ve (Yaranı sar!) buyurdu.

Annem Ümmü Ümâre, onu sarıp bir bezle,

Dedi ki: (Kalk evlâdım, savaşa devâm eyle!)

Resûlullah, annemi gördü ve buyurdu ki:

(Senin katlandığına kim dayanabilir ki?)

Bana vuran o müşrik, geçiyordu oradan.

Peygamber seslendi ki: (İşte oğluna vuran!)

Annem, kılıç vurarak yaraladı kâfiri.

Bunu görüp sevindi Allahın Peygamberi.

Buyurdu: (Ey Nesîbe, hamd ederim ki şuna,

Muzaffer kıldı seni, nihâyet düşmanına.)

Harpten sonra o Server, eshâba buyurdu ki:

(O gün nerye baktıysam, gördüm hep Nesîbe’yi.)

Hudeybiye, Yemâme ve Hayber cenklerinde,

Dahî hazır bulunup, savaştı her birinde.

Müseyleme-tül Kezzâb, bunun oğlu "Habîb"i,

Keserek öldürünce, üzülüp yandı kalbi.

Yıllar sonra, gelmişti altmış küsur yaşına.

Katıldı oğlu ile, Yemâme savaşına.

Ve harbin en şiddetli olduğu bir zamandı.

Hattâ müslümânların dağıldığı bir ândı.

Kılıcını çekerek, saldırdı müşriklere.

Hattâ "Müseyleme"ye vurdu ve yıktı yere.

Bir gün ricâ etti ki, Peygamber-i zîşâna:

(Duâ et de, Cennette komşu olalım sana.)

Derhâl duâ ederek, buyurdu: (Yâ ilâhî!

Komşu eyle Cennette bana bunları dahî.)

Bunu duyup dedi ki: (Kâfî bana bu nîmet.

Gam değil bundan sonra gelse de her musîbet.)