54 - ZİNNÎRE HÂTUN (Radıyallahü Anhâ)

GÖZLERİ AÇILDI

Müşrikler işkencede, yaşlı genç, kadın erkek,

Gibi ayırımlarda bulunmazlar idi pek.

Kimi bulurlar ise ilk îmân edenlerden,

Ona, çok işkenceler yapıyorlardı hemen.

Bir de “Zinnîre Hâtun” var idi ki, kimsesiz,

O da îmân etmekle şereflenmişti henüz.

Müslümân olduğunu haber aldıklarında,

Ona da işkenceye başladılar ânında.

Boğazını sıkarak, derlerdi: (Dön dininden!)

O, bayılıp düşerdi nefesi bittiğinden.

Bilhassa Ebû Cehil yapıyordu böyle hep.

Hâtunun, görmez oldu gözleri bundan sebep.

Ebû Cehil dedi ki, ederek hem istihzâ:

(Gördün mü, gözlerini kör etti Lât ve Uzzâ.)

"Zinnîre Hâtun" ise dedi: (Yâ Ebâ Cehil!

Hayır, aslâ bu senin dediğin gibi değil.

Lât ve Uzzâ putları, hiçbir işe yaramaz.

Kendine tapmıyanı, tapandan ayıramaz.

Ve lâkin benim Rabbim, gözlerimin nûrunu,

İâdeye kâdirdir, yapabilir O bunu.)

Onun bu dileğini, gerçekten cenâb-ı Hak,

Kabûl edip, gözleri açıldı tam olarak.

Ve hattâ eskisinden görürdü daha iyi.

Bunu, o kâfirlerin gördüler hepsi dahî.

Lâkin inâtlarından îmâna gelmediler.

Açık mûcizelere, “Bu, sihirdir” dediler.

Onlar Resûlullaha, “Baş gözü"yle bakarak,

Îmân edemediler çok fenâ aldanarak.

Sahâbe-i kirâmın çektiği ızdırâba,

Pek çok üzülüyordu o Resûl-i müctebâ.

İslâmın yayılması, öğrenilmesi için,

Emniyetli bir yere ihtiyâç vardı ilkin.

"Erkam" hazretlerinin var idi ki bir evi,

Onu seçti bu işe Allahın Peygamberi.

Bu, Safâ tepesinin tam doğu cihetinde,

Yüksekçe bir yerdeydi, dar bir sokak içinde.

Kâbe, görülüyordu râhatlıkla oradan.

Ve çok elverişliydi emniyet bakımından.

Hem kontrol yönünden de, zîrâ gelen gidenin,

Yeri, gâyet uygun ve müsâitti bu evin.

Resûlullah bu evde, gündüz oturuyordu.

Eshâbına islâmı her gün anlatıyordu.

Müslümân olacaklar, gelirlerdi bu eve.

Ve şereflenirlerdi îmâna gelmek ile.

Allahın Habîbinin, kalplere devâ olan,

Mübârek sohbetini o mübârek ağzından,

Nefes almaz şekilde, edeble dinlerlerdi.

Hattâ yutarcasına, bir bir ezberlerlerdi.