52 - SÜHEYL BİN AMR (Radıyallahü Anh)

SÜHEYL ÎMÂN EDİYOR

Hazret-i “Ebû Cendel”, gelip Resûlullaha,

(Beni kurtarın!) diye başladı ağlamaya.

Lâkin müşrikler ile yapılan sözleşmenin,

Maddelerinden biri, şöyleydi aynen metin:

(Bir müşrik îmân edip, sığınsa mü’minlere,

Teslîm edilecektir tekrar Mekkelilere)

Üstelik bu müslümân, oğlu idi "Süheyl"in.

O da, temsilcisiydi Antlaşmada Kureyş’in.

Oğlunu, çeke çeke geriye götürürken,

Feryâd ediyordu ki: (Kurtarın beni lütfen!)

Bu içli yalvarışa, üzüldüler bî hesâb.

Ağlamaya başladı Resûlullah ve eshâb.

Buna, müşrikler bile dayanamayıp hattâ,

Dediler: (Yâ Muhammed, sen üzülme bu bâbta.

Onu, himâyemize alırız gidince biz.

İşkence çekmesine aslâ izin vermeyiz.)

Müşrikler, bu husûsta eyleyince böyle arz,

Resûlullah ve eshâb, râhatladılar biraz.

Mekke fethinden sonra, "Süheyl" de etti îmân.

Böylece o da oldu sahâbe-i kirâmdan.

Velhâsıl sulhnâmenin imzâsını tâkîben,

Müşrikler ayrılarak, Mekkeye döndü hemen.

Zâhirde mü’minlerin aleyhindeymiş gibi,

Olan maddeler için, müşrikler sevinçliydi.

Hâlbuki bu antlaşma, müşriklerden ziyâde,

"Mü’minlerin lehine" olmuştu fevkalâde.

Bu, müslümânlar için bir "Zafer" oluyordu.

Zîrâ “Devlet” olduğu kabûl ediliyordu.

Bu antlaşma gereği, müşrikler ara sıra,

Gidecek olsa idi Şam’a, yâhut Mısır’a,

Yolda, Medîne’ye de uğrasalar eğer ki,

Sağlanmış olacaktı can ve mal emniyeti.

Böylece o müşrikler, Medîne’ye gelerek,

Eshâbın güzel huy ve ahlâkını görerek,

Hayrân olup, islâmı içten seveceklerdi.

Ve müslümân olmakla şerefleneceklerdi.

Velhâsıl buyurdu ki eshâba Efendimiz:

(Şimdi hepiniz kalkıp, kurbânları kesiniz.)

Sonra, yine Resûl'ün emriyle, sahâbîler,

Tıraş olup, ihrâmdan çıktılar birer birer.

Eshâb, "Hudeybiye"de kalmışlardı yirmi gün.

Geri dönüş yaptılar, emri ile Resûl'ün.

Yolda Resûlullaha geldi “Fetih” sûresi.

Bu müjde haberiyle sevindiler cümlesi.