50 - EBÛ HUZEYFE (Radıyallahü Anh)

RESÛLULLAH MÂNİ OLDU

Şânlı islâm ordusu “Bedir”e vardığında,

Hep birlikte tekbîrler getirdiler ânında.

Başlamak üzereydi savaşa iki ordu.

Heyecân, son haddine gelmiş bulunuyordu.

Lâkin şöyle bir âdet var idi ki o zaman,

Harb edecek ordular, henüz karşılaşmadan,

Önce, iki taraftan yiğitler çıkıyordu.

Karşılıklı olarak, bunlar çarpışıyordu.

Bu ilk çarpışmalarla, taraflar, yavaş yavaş,

Harbe ısınırlardı olmadan henüz savaş.

Müşriklerden birisi, çiğneyip bu âdeti,

Bir ok atıp, eshâbtan birini şehîd etti.

Bu hareket, güç geldi sahâbe-i kirâma.

İçleri volkan gibi başladı kaynamaya.

O sırada üç kâfir, ileriye çıktılar.

Üçü de, en azılı islâm düşmanıydılar.

Bunlar, "Utbe" ve "Şeybe" iki birâder idi.

Üçüncüsü, Utbe’nin oğlu olan "Velîd"di.

Bunlar, mücâhidlere şöyle nidâ ettiler:

(Bizimle çarpışacak içinizde var mı er?)

Mücâhidlerden "Ebû Huzeyfe" hazretleri,

Kılıcını sıyırıp, hemen çıktı ileri.

“Utbe”, babası idi hem de bu sahâbînin.

Fırladı babasıyla çarpışma yapmak için.

Ve lâkin Resûlullah, ona mâni oldular.

(Dur yâ Ebâ Huzeyfe, sen gitme!) buyurdular.

Sonra Afrâ hâtunun iki oğlu, berâber,

"Muâz" ile "Muavvez" adlı iki birâder,

İleriye çıktılar, onlarla çarpışmaya.

Bir de çıktı ileri "Abdullah bin Revâha".

Müşrikler, (Siz kimsiniz?) diye suâl ettiler.

Onlar, (Biz Medîneli mü’minleriz) dediler.

Müşrikler seslendi ki: (Sizinle yok işimiz.

Biz, kendi kavmimizden insanları isteriz.

Yâ Muhammed, sen bize, kavmimizden bize denk,

Bahâdırlar gönder ki, onlarla edelim cenk.)

O zaman Resûlullah, üç yiğit sahâbîye,

Duâ edip emretti: “Geriye dönün!” diye.

Sonra da eshâbını süzerek ayrı ayrı,

Buyurdu ki: (Kalkınız ey Hâşimoğulları!

Allahın bu dînini söndürmek için gelen,

Şu müşriklere karşı, çarpışın çekinmeden.)

Sonra, isimleriyle çağırdılar tek be tek:

(Kalk yâ Alî, yâ Hamza, yâ Ubeyde!) diyerek.

Resûl'ün emri ile, bu üç büyük sahâbî,

Çıktılar ileriye, hemen arslanlar gibi.

Kılıçları sıyırıp, hemen ilerlediler.

Üç azılı kâfirin karşısına geçtiler.