33 - ÜMMÜ HÂNÎ (Radıyallahü Anhâ)

HİÇBİRİ GÖZÜMDE YOK!

Resûlullah, gördüğü her kavme, kabîleye,

Varıp bildiriyordu "Hak mâbud birdir" diye.

Ve lâkin hiçbir kimse îmâna gelmiyordu.

Himâye ve yardıma, kimse yanaşmıyordu.

Ayrıca yaparlardı türlü zulüm, işkence.

Böyle sıkıntılarla geçerdi gün ve gece.

Her nereye gitseydi, görüyordu eziyet.

Kime ne söyleseydi, işitirdi hakâret.

"Zeyd bin Hârise" ile, islâmın teblîğine,

Tâif'e gittiyse de, hakâret gördü yine.

O alçak Tâif'liler, Onu yuhâladılar.

Gençleri toplıyarak, hattâ taşa tuttular.

Mübârek bacakları incinip yaralandı.

"Zeyd"in başı yarılıp, kanlar içinde kaldı.

Kalbi çok incinmişti o gün Tâif ehline.

Üzgün ve yorgun hâlde, Mekke'ye döndü yine.

Her yeri düşman idi lâkin Mekke şehrinin.

Gidecek bir yer yoktu o gece Resûl için.

Doğruca, amcasının kızı "Ümmü Hânî"ye,

Gidip çaldı kapıyı, ses geldi "Kim o?" diye.

Dışardan seslendi ki: (Amcan oğlu Muhammed,

Misâfir geldim sana, kabûl edersen şâyet.)

O, kapıyı açarak, dedi ki: (Senin gibi,

Şerefli misâfire can fedâ elbette ki.

İnşallah hayır vardır, böyle geldin geceden.

Keşke geleceğini bildirseydin önceden.

Bir şeyler hazırlardım ona göre yiyecek.

Ne yazık yok bir şeyim şimdi ikrâm edecek.)

Allahın Sevgilisi teşrîf etti içeri,

Buyurdu ki: (İstemem bu dediğin şeyleri.

Hiçbiri gözümde yok, Rabbim görür, işitir.

Ona ibâdet için, bir yer bana yetişir.)

"Ümmü Hânî", Resûle "Peki" dedi ve hemen,

Getirip arz eyledi Ona ibrik ve leğen.

Daha sonra düşündü: "Bunun düşmanları var.

Ve hattâ kendisini öldürmek istiyorlar.

O hâlde şerefimi muhâfaza edeyim.

Onu, sabaha kadar koruyup gözeteyim."

Alarak babasının kılıcını ânında,

Dolaşmaya başladı evinin etrâfında.

Allahın Sevgilisi, o gün çok incinmişti.

Kâfirlerden çok azar, hakâret işitmişti.

Abdest alıp, başladı Rabbine yalvarmaya,

Mübârek gözlerinden başladı yaş akmaya.

Ve kulların îmâna gelmesi için dahî,

Duâ edip, Rabbine yalvardı bizâtihî.

Lâkin yorgun, üzgün ve çok açtı geldiğinde.

Hemen uyuyuverdi hasırın üzerinde.