31 - ABDULLAH BİN ÖMER (Radıyallahü Anh)

RESÛLULLAH'TAN AYRILMAZDI

"Abdullah bin Ömer"den nakledilir ki: Bizler,

Bir yere gidiyorduk o Resûlle berâber.

Yolda bir köylü ile karşılaştık bu defâ.

Ona suâl etti ki: (Ey köylü ne tarafa?)

(Evime gidiyorum) deyince, sordu hemen:

(Hayırlı bir iş yapmak ister misin peki sen?)

Köylü, merak içinde sordu ki: (O iş nedir?)

Buyurdu: (Allaha ve bana îmân etmendir.

Yâni Allahtan başka ilâh olmadığına,

Muhammed'in de Onun Resûl'ü olduğuna,

Şehâdet getirip de, eğer îmân edersen,

En hayırlı bir işi işlemiş olursun sen.)

Köylü suâl etti ki: (Şâhidin var mı buna?)

Buyurdu: (Ebette var, yeter ki inan bana.

Meselâ şu ilerde gördüğün ağaç dahî,

Buna şehâdet edip, inanır bizâtihî.)

O esnâda ağaçtan bir nidâ geldi bizzât,

Diyordu ki: "Allahın Peygamberidir o zât"

Köylü şâhit olunca bu hâle bizâtihî,

"Şehâdet"i söyleyip îmân etti o dahî.

Çok severdi Resûl'ü hem "Abdullah bin Ömer".

Çoğu zaman, Onunla bulunurdu berâber.

Yanından bir an bile istemezdi ayrılmak.

En büyük arzusuydu, hep Onunla bulunmak.

Resûlullah, namâzı nerede kılsa idi,

O dahî aynı yerde kılmak arzu ederdi.

Pek çok hâdiselere şâhid oldu yanında.

Çok hadîs-i şerîfler dinledi huzûrunda.

Hadîs-i şerîfleri en çok rivâyet eden,

Biri de "Abdullah bin Ömer"di sahâbeden.

İbâdette, sohbette, Vedâ Haccında bile,

Berâber bulunmuştu hep Resûlullah ile.

Helâl, harama âit hadîs-i şerîflerden,

Yarıdan fazlasını, odur rivâyet eden.

Resûlullahtan sonra, altmış yıl, insanlara,

Fetvâ verip, islâmda hizmet etti ihlâsla.

Çok sevdiği bir şeyi, hâlis niyet ederek,

İhtiyâcı olana verirdi hem severek.

Çünkü biliyordu ki, âyet-i kerîmede,

Şöyle buyurmaktadır Hak teâlâ bir yerde:

(Beğendiklerinizden çıkarıp vermezseniz,

İyiler rütbesine aslâ eremezsiniz.)

Velhâsıl Allah için yapardı her bir işi.

Yok idi insanlarla hiçbir alış verişi.