29 - SELMÂN-I FÂRİSÎ (Radıyallahü Anh)

ONLAR BÖYLEYDİ

Hazret-i Ömer Fârûk, "Selmân-ı Fârisî"ye,

Emir verip, Îrân'a gönderdi "Vâli" diye.

O dahî vedâ edip, Îrân'a geldi hemen.

Başladı vazîfeye, hiç vakit geçirmeden.

Vâli oldu ise de Îrân'a her ne kadar,

Yine tevâzû ile yaşardı, orta karar.

Az şey ile geçinir, ederdi hep kanâat.

Sürerdi fakîrâne, gâyet sâde bir hayat.

Ve lâkin biraz ağrı gelince bedenine,

Çağırıp sordu bunu, o yerin tabîbine.

O dedi: (Bu illete, Şam kilimi iyidir.

Al da kullan evinde, gâyet fâidelidir.)

Tabîbin tavsiyesi bu olunca kendine,

O kilimden, bir âdet alıp serdi evine.

Ve lâkin dedikodu yaptı bunu ahâli.

Dediler ki: (Değişti vâlinin eski hâli.

Önceleri hiçbir şey bulunmazken elinde,

Şimdi, Şam kilimleri serilidir evinde.

Bulamıyan var iken bir ekmek dilimini,

O, nasıl kullanıyor hem de Şam kilimini?)

Sonra bu dedikodu ulaştı Medîne'ye.

Şikâyet eylediler vâliyi Halîfeye.

Ne zaman ki Halîfe muttali oldu buna,

"Selmân-ı Fârisî"yi çağırdı huzûruna.

Gâyesi şu idi ki, öğrensin hakîkati.

Yoksa o, vâlisine güvenirdi pek kat'î.

Vâli emri alınca, binerek devesine,

Acele vâsıl oldu, Medîne beldesine.

Emîr-ül mü'minîni görünce tâ öteden,

Devesinden inerek, yaklaştı ona hemen.

Müsâfeha ederek, arz etti ki: (Yâ Ömer!

Affedin bendenizi kusûrum varsa eğer.)

Buyurdu: (Geldi bana, senden bâzı şikâyet.

Nedir o Şam kilimi, hakîkati beyân et.)

Dedi: (Hastalığıma iyi geldiği için,

Almıştım o kilimi, doğrusu budur işin.

Yoksa, Resûlullahın yolundan ayrılmadım.

Ayrılmam aslâ yine o yoldan tek bir adım.)

Halîfe memnun olup, buyurdu ki: (Yâ Selmân!

Sen de, benim hatâmı duydunsa eyle beyân.)

Dedi: (Ben de duydum ki, hâlen zât-ı âlîniz,

İki kat elbiseye birden mâlikmişsiniz.

Peygamber-i zîşânın tek elbise giydiği,

Zât-ı âlînizce de mâlumdur gâyet iyi.)

Dedi: (Evet, mâliktim iki kat elbiseye.

Lâkin verdim birini, daha muhtâç kimseye.

Sonra tövbe ederek, ettim ki şöyle niyâz:

"Yâ Râb, Resûl yolundan ayırma beni biraz")