29 - SELMÂN-I FÂRİSÎ (Radıyallahü Anh)

KÖLELİKTEN KURTULDU

Hem "Selmân-i Fârisî" anlatır ki kendisi:

Bir gün, beni sorarak arıyordu birisi.

Diyordu: (Kırk ukiyye altını, sâhibine,

Verip de kavuşacak, kimdir hürriyetine?)

Baktım, pek tanıdığım kimselerden değildi.

Bana, yumurta kadar bir "altın" verip gitti.

Alarak o altın'ı o kimsenin elinden,

Allahın Resûlü'nün yanına koştum hemen.

Dedim: (Yâ Resûlallah, bu altın hafif biraz.

Onun istediğinden, zannederim daha az.)

Allahın Sevgilisi, aldı onu eline.

Sürüverdi mübârek dilinin üzerine.

Buyurdu ki: (Al şimdi, yehûdîye götür ver.

Zannederim bu altın, borcunu edâ eder.)

Götürüp verdiğimde, yehûdî tarttı onu.

Gördü istediğinden hem "ağır" olduğunu.

Resûl-i müctebânın bu mûcizesi ile,

Kendimi, kölelikten kurtardım böylelikle.

Vaktâ ki kölelikten âzâd etti kendini.

Sepet örüp satmakla sağlardı geçimini.

Kârının bir kısmıyla kendi geçiniyordu.

Kalanı, fakîrlere hediye ediyordu.

Çok ibâdet ederdi gece karanlığında.

İbâdetsiz gecesi, geçmedi hayâtında.

Bâzı gece, Resûl'ün huzûruna giderek,

Sohbet ediyorlardı baş başa, sabaha dek.

Öyle dalmış idi ki "Resûl'ün sevgisi"ne,

Hiç tatlı gelmiyordu başka şey kendisine.

Tamâmen "Âhiret"e çevirmişti gönlünü.

Rabbine ibâdetle geçirdi bir ömrünü.

"Dünyâ"ya, zerre kadar vermezdi ehemmiyet.

Zîrâ onun gözünde, var idi sırf "Âhiret".

Îmâna kavuşunca, "Eshâb-ı soffa" denen,

Ehl-i ilim zâtlardan biri oldu o hemen.