28 - HÂLİD BİN VELÎD (Radıyallahü Anh)

HÂLİD NERELERDEDİR?

Resûlullah, umrede bulunduğu günlerde,

"Velîd ibni Velîd"de vardı o kâfilede.

Resûlullah, Velîd'le ederlerken hasbihâl,

Ağabeyi "Hâlid bin Velîd"i etti suâl.

(Hâlid nerelerdedir? Onunla kur bir temas.

Onun, islâmiyyeti bilmemesi olamaz.

Keşke îmân etmekle o da şereflenseydi.

O kahramânlığını islâmda gösterseydi.)

Zâten bunu, Velîd de isterdi pek ziyâde.

Zaman zaman mektuplar yazardı bu meâlde.

Bildirince Resûl'ün bu sözlerini dahî,

O da islâmiyyete meyletti bizâtihî.

Bu hâlini, kendisi anlatır ki sonradan:

Bana bu seâdeti, Rabbimiz etti ihsân.

Resûl'ün sevgisini, yerleştirdi kalbime.

Bu sevgi sebep oldu benim seâdetime.

Hâlbuki Ona karşı yapılan her savaşta,

Bulunup, onlar ile cenk etmiştim en başta.

Ama ben, her savaştan geriye döner iken,

"Haksız" olduğumuzu anlıyordum yakînen.

Hattâ kendi kendime diyordum ki: "Muhammed,

Bir gün gelir, muzaffer olacak bize elbet."

Gâlip geleceğini, mutlaka biliyordum.

Her harpten, bu hislerle ayrılıp geliyordum.

Yine "Hudeybiye"ye geldiğinde bir kere,

Yanlarına sokuldum zarar vermek üzere.

Zîrâ bendim Kureyş'in süvârî komutanı.

İyi hâtırlıyorum mâlesef ben o ânı.

Bizden emîn şekilde, güvenerek Rabbine,

Namâz kıldırıyordu sahâbe-i güzîne.

O gün çok telâşsızdı Allahın Sevgilisi.

Yoktu hem etrâfında muhâfızı, bekçisi.

Atımı, üstlerine sürdümse de kaç kere,

At ileri gitmeyip, sıçradı gerilere.

Bundan çok duygulandım, düşündüm ki o zaman:

"Hak teâlâ bu zâtı koruyor her zarardan."

O ara, kardeşimden bir mektup geldi bana.

Diyordu ki: (Ne zaman geleceksin îmâna?

Peygamber Efendimiz seni sordu Vallahi.

Buyurdu ki: "İslâma girseydi Hâlid dahî.

Bizim saflarımızda yapsaydı kahramânlık.

Biz de onu, kıymetli, hem de üstün tutardık."

Resûl böyle istiyor, geçmemiştir iş işten.

Îmân et de, kendini kurtar sonsuz ateşten.)

Velîd'in mektûbunu mütâlâ eyleyince,

"Îmân etme" arzusu bende arttı iyice.

Resûl'e gitmek için acele ediyordum.

Onun muhabbetiyle yanıp tutuşuyordum.