24 - EBÛ DÜCÂNE (Radıyallahü Anh)

KILICIN HAKKINI VERDİ

Artık "Uhud" savaşı kızışmıştı iyice.

Çarpışırdı taraflar, olanca güçleriyle.

Lâkin kalabalıktı küfr ordusu o vakit.

En az dört müşrik ile çarpıştı her mücâhit.

O gün "hazret-i Hamza" tekbîrler getirerek,

Saldırırdı düşmana beyitler söyliyerek.

Safvân, hayret içinde dedi: (Ben, bugüne dek,

Görmedim onun gibi bir savaşçı, gözü pek.)

Resûlullah, bir kılıç göstererek eshâba,

Buyurmuştu: (Kim bunu benden alır acabâ?)

Almak istemişse de onu "hazret-i Zübeyr",

Lâkin onu, Zübeyr’e vermemişti o Server.

Sonra "Ebû Dücâne" gelip talep etmişti.

Resûl uygun görerek, ona teslîm etmişti.

İşte Zübeyr bin Avvâm, üzgündü bundan sebep.

Derdi ki: (Niçin bana vermedi onu acep?)

Gidip gözetledi ki, o, “Ebû Dücâne”yi,

O kılıcın hakkını verir mi acep iyi?

Arkasından gitti ve baktı, "Ebû Dücâne",

Çarpışır o kılıçla serî ve çevîkâne.

Savaşırken, bir yandan "Tekbîr" getiriyordu.

Önüne gelenleri, vurup deviriyordu.

O ara, müşriklerin önde gelenlerinden,

Zırhlı birisi ile karşılaştı âniden.

Müşrik, iri cüsseli ve kuvvetli idi pek.

Ve meydan okuyordu at üstünde dönerek.

Her tarafı zırhlarla kaplı idi tamâmen.

Gözünden başka yeri görünmezdi kat'iyyen.

O, "Ebû Dücâne"ye hücûm etti evvelâ.

O ise, bu hücûmdan kurtuldu kalkanıyla.

Kılıcı gömülmüştü kalkanına çarparak.

Lâkin çıkaramadı onu çok uğraşarak.

Sonra "Ebû Dücâne" çekerek kılıcını,

Kopardı bir hamlede o müşrikin başını.

Sonra da karşılaştı başka bir müşrik ile.

Öldürdü onu dahî, bir kılıç darbesiyle.

Kimse duramıyordu önünde müşriklerden.

Her önüne çıkanı, deviriyordu hemen.

İlerledi böylece küffârı kıra kıra.

Erişti en arkada, tef çalan kadınlara.

Gördü Ebû Süfyân’ın hanımı “Hind”i hemen.

Kılıcını indirip, vazgeçti öldürmekten.

Kadınların kanına girmedi o kılıçla.

Geri dönüp çarpıştı, daha büyük bir hınçla.

Onun savaşmasını gördü Zübeyr bin Avvâm.

Dedi ki: (O kılıcın hakkını veriyor tam.

O Server, o kılıcı vermiş ki bir kişiye,

Kılıç, onun elinde yarıyor tam bir işe.)