23 - AMR BİN CEMUH ENSÂRÎ (Radıyallahü Anh)

SİZ BİRAZ GERİ DURUN!

Sahâbe-i kirâmdan “Amr bin Cemûh Ensârî”,

Vardı ki, sakat idi ayaklarından biri.

Buna rağmen bakmayıp bu özürlü hâline,

Dört oğluyla giderdi her gazâya o yine.

“Uhud”a gitmeyi de çok istedi o zaman.

Men etti oğulları, onu işbu gazâdan.

Dediler ki: (Sakatsın, sen gelme, otur evde.

Dördümüz savaşırız biz senin yerine de.)

Dedi ki: (Cenk etsin de o Allahın Habîbi,

Olur mu oturayım ben evde kadın gibi?)

Ordu gittikten sonra, hemen kalktı yerinden.

Hanımına, "Elvedâ!" deyip çıktı evinden.

Ve duâ eyledi ki yüksek sesle, âşikâr:

(Yâ ilâhî, evime döndürme beni tekrar!)

yetişip, bir şevk ile girdi cenk meydanına.

(Siz biraz geri durun!) dedi oğullarına.

O sakat hâli ile, cenk edip, en nihâyet,

Nasîb oldu ona da, özlediği şehâdet.

Dört oğlundan biri de, şehîd oldu peşinden.

İşitti bu haberi hanımı Medîneden.

Devesine binerek, düştü "Uhud" yoluna.

Rastladı yerde yatan helâliyle oğluna.

Her ikisini alıp, deveye bindirerek,

Medînenin yolunu tuttu kederlenerek.

Hazret-i Âişe’ye rastladı yolda bir an.

Sordu ona Âişe: (Ne haber var Uhud’dan?)

Dedi: (Elhamdülillah, sağdır Peygamberimiz.

Ondan gayri ne belâ gelse de dert etmeyiz.)

Sordu yine Âişe: (Bu cesetler kimindir?)

Dedi ki: (Biri oğlum, biri de helâlimdir.)

O sırada devesi, diz üstü çöktü birden.

Çok uğraştı ise de, kaldıramadı yerden.

Dedi ki: (Bundan fazla yük vururdum buna ben.

Hiç böyle yapmamıştı, çok garip hakîkaten.)

Kaldırıp tevcîh etti Medîne cihetine.

Lâkin deve gitmeyip, oturdu yere yine.

Bir de "Uhud" yönüne deveyi sürdü bir an.

Bu sefer direnmeyip, sür'atle gitti hayvan.

Kadın, şaşkın bir hâlde Uhud’a döndü yine.

Gelip arz ettiğinde Allahın Habîbine,

Buyurdu ki: (Helâlin, evinden ayrılırken,

Bir şey söylemiş miydi bu gazâya gelirken?)

Arz eyledi ki: (Evet, demişti ki: “İlâhî!

Cenkten sonra, evime döndürme beni geri.”)

Buyurdu: (Bunun için gitmedi deven senin.

Cennette arkadaştır oğlun ile helâlin.)