17 - ABDULLAH BİN CAHŞ (Radıyallahü Anh)

İLK GANÎMET

“Abdullah ibni Cahş”ı, Resûl, sekiz kişinin,

Başına emîr seçip, gönderdi gazâ için.

Bir de mektup vererek, buyurdu: (Ey Abdullah!

Sen, Necdiye yolunu tut kendine güzergâh.

İki gece gidince, aç oku bu mektûbu.

Yazılanlara göre hareket et, işin bu.)

(Peki yâ Resûlallah!) dedi ve çıktı yola.

İki gece gidince, bir yerde verdi mola.

Resûl'ün mektûbunu okudu en nihâyet.

Yazıyordu: (Allah’ın ismiyle et hareket.

Arkadaşların ile birlikte yol alasın.

Senin ile gitmeye aslâ zorlamayasın.

Nahle vâdisindeki Kureyş kervanlarını,

Gözetip, bildiresin bize durumlarını.)

Mektûbu bitirince, öpüp koydu başına.

Ve şöyle hitâb etti sekiz arkadaşına:

(Kim şehîd olmak için can atıyorsa eğer,

O gelsin, diğerleri dönüp gidebilirler.

Sizi zorlamıyorum benim ile gelmeye.

İsteyen gelebilir bu hizmeti görmeye.

Aranızda hiç kimse gelmese de hem dahî,

Ben, yalnız tek başıma gideceğim Vallahi.)

Dediler: (Ey Abdullah, seninle biz de varız.

Allaha, Resûle ve sana itâatkârız.

Her nereye gidersen, geliriz senin ile.

Biz senden ayrılmayız Alladın izni ile.)

Sonra da, hep birlikte yürüdüler ileri.

Gizlenip, gözlediler geçen kâfileleri.

Bir ticâret kervanı geçiyordu o ara.

Dîni teblîğ ettiler mücâhidler onlara.

Dediler ki: (Îmâna gelmezseniz eğer siz,

Haberiniz olsun ki, sizinle cenk ederiz.)

Onlar reddedince de, savaşa başladılar.

Birisini öldürüp, birçok esîr aldılar.

Kervanın bütün malı, kaldı mücâhidlere.

Gidip, beşte birini verdiler o Server’e.

Resûl de, kalanını onlara taksîm etti.

Bu, küffârdan alınan henüz “İlk ganîmet"ti.

Resûlullah "Bedir"de, bir avuç kum alarak,

Onları, kâfirlerin üstüne savurarak,

Buyurdu ki: (Yüzleri kara olsun küffârın.

Kalplerine korku sal yâ Rabbî sen onların.)

Sonra eshâba dönüp, verdi bir “Hücûm!” emri.

Şânlı eshâb, bir anda atıldılar ileri.

“Abdullah bin Cahş” ile, hem de "Ebû Dücâne",

Savaşıyorlar idi kavî ve çevîkâne.

Her sahâbî, geçilmez birer "kale" olmuştu.

Ve “Tekbîr” sedâları âlemi doldurmuştu.