17 - ABDULLAH BİN CAHŞ (Radıyallahü Anh)

DUÂSI KABÛL OLDU

Peygamber-i zîşân’ın kayınbirâderidir.

Eshâbtan ilk müslümân olanlardan biridir.

Kureyş kâfirlerinden çok cefâ gördü, fakat,

Yine de îmânında eyledi sabır, sebât.

(Açlık ve susuzluğa en çok sabredeniniz.)

Diye metheylemişti onu Peygamberimiz.

“Şehîd olmak” arzusu yatıyordu gönlünde.

Cenklerde çarpışırdı, safların en önünde.

“Uhud savaşı”nda da yanındaydı Resûl'ün.

Ve hattâ yiğitliğin sembolüydü o ogün.

Bir sahâbî diyor ki: O, Uhud savaşında,

Hem de muhârebenin henüz daha başında,

Heyecânlı olarak, yanıma geldi benim.

Dedi ki: (Ey kardeşim, sana bir şey diyeyim.

Önce sen bir duâ et, “Âmîn” diyeyim sana.

Sonra da ben edeyim, sen de “Âmîn” de bana.

Anlaştık, ilk evvelâ ben yaptım şu duâyı:

(Yâ ilâhî, sen koru Resûl-i müctebâ’yı.

Kuvvet ver benim dahî bileğime, gönlüme.

En zorlu kâfirleri çıkar benim önüme.

Cenk edip, birer birer hepsini öldüreyim.

Sonra, gâzi olarak geri dönüp gideyim.)

O, bütün kalbi ile, duâma “Âmîn” dedi.

Daha sonra kendisi şöyle duâ eyledi:

(Yâ ilâhî, küffârdan sen koru Resûlünü.

Benim dahî koluma kuvvet ver bu cenk günü.

En çetin kâfirleri gönder benim karşıma.

Kuvvetle dövüşeyim onlarla tek başıma.

Ve bu cenkte, şehîdlik rütbesine ereyim.

Bir daha âilemin yanına dönmiyeyim.)

Buna “Âmîn” demeye, dilim varmadı hemen.

Ve lâkin söz vermiştim, “Âmîn” dedim mecbûren.

Peşinden, ikimiz de kılıçları çekerek,

Atıldık ileriye, "Allah Allah!" diyerek.

"Abdullah", son derece çevik savaşıyordu.

Her önüne çıkanı, vurup deviriyordu.

Daha sonra, kırıldı kılıcı bir aralık.

Çok üzülüp dedim ki: “Savaşamaz o artık.”

Ve lâkin devâm etti, hiç ara vermiyerek.

Zîrâ "Şehîd olmak"tı gâyesi onun bir tek.

Yaralandı son anda muhtelif yerlerinden.

Kanlar fışkırıyordu baktım ki her yerinden.

Lâkin o, bakmıyordu fışkıran o kanlara.

Son kuvvetine kadar saldırdı o küffâra.

Nihâyet kan kaybından, hiç kalmadı kuvveti.

Bir müşrikin okuyla kazandı "şehâdet"i.