13 - ÂSIM BİN SÂBİT (Radıyallahü Anh)

KÂFİRLERİN İHÂNETİ

Sahâbe-i kirâmın meşhur okçularından,

Olan "Âsım bin Sâbit", Uhud harbinde, bir an,

İki ok fırlatmıştı, iki müşrik kardeşe.

İkisi de düşerek, ölmüş idi peş peşe.

Bunların anneleri “Sülâfe binti Sa'd”,

Bu sebeple “Âsım”a düşman oldu o sâat.

Bunun intikâmıyla, yanardı için için.

Ve hemen bir vaatte bulundu bunun için.

Dedi: (Onun başını kim getirirse bana,

Yüz deve vereceğim karşılığında ona.)

Güç yetiremeyince müslümânlara mertce,

Birtakım hîlelere başvurdular nâmertce.

Hemen aralarından, birkaçı toplanarak,

Medîne'ye gittiler, güyâ elçi olarak.

Resûl’ün huzûruna çıkıp böyle hâince,

Dediler ki: (Müslümân olduk biz kabîlece.

Lâkin islâmiyyeti iyi bilemiyoruz.

Bu yeni dînimizi, öğrenmek istiyoruz.

Lâzım olan şeyleri öğretmek için bize,

Bir gurup muallimler gönder kabîlemize.)

O an Resûlullah da, Mekke'deki Kureyşin,

Hâlini tetkîk edip araştırması için,

Vazîfe vermiş idi, “On” kadar sahâbîye.

"Küffâr, harp hazırlığı içindeler mi?" diye.

Lihyanoğullarının gelince bu heyeti,

Gönderdi onlar ile, bu hazır kâfileyi.

Buyurdu ki: (O yere gidip tetkîk ediniz.

Bu haber doğru ise, gelip haber veriniz.)

Onlar, bu heyet ile yollara koyuldular.

Bir sabah, “Reci” denen, su yanında oldular.

Gündüzleri gizlenip, gece yol alırlardı.

Zîrâ hep oralarda “Düşman kavimler” vardı.

Yine gizlenmek için oradan ayrıldılar.

Yakındaki bir dağın üzerine vardılar.

O elçi heyetinden bir tânesi, tam o an,

Gitti bir bahâneyle ayrılıp yanlarından.

Lihyanoğullarına gidip hemen o ara,

Gizlendikleri yeri, haber verdi onlara.

Onlar da bekliyordu zâten böyle bir haber.

Silâhlanıp, o yere gittiler hep berâber.

Kâfirler, tam “İkiyüz” kişilik bir kuvvetle,

Kuşattılar o dağı, hîle ve ihânetle.

“Âsım bin Sâbit” ile birlikte o on eshâb,

Aldatıldıklarını anladılar der akab.

Onlarla çarpışmaya, verdiler hemen karar.

Kılıçları çıkarıp, kınlarını kırdılar.

Sayıları "on" olan bu seçkin sahâbîler,

Arslan kesiliverdi, o anda hepsi birer.