08 - ÜMMÜ HABÎBE (Radıyallahü Anhâ)

BU DÖŞEĞE OTURAMAZSIN

Yapılan sözleşmeye uymayan Kureyş'liler,

Çok büyük bir korku ve endîşeye düştüler.

Bin defâ pişman olup, öyle ettiklerine,

Büyük bir korku düştü, herbirinin kalbine.

Hemen “Ebû Süfyân”a dediler ki o vakit:

(Bunu düzeltmek için, derhâl Medîne'ye git.

Muhammed'le görüşüp, uzat muâhedeyi.

Yoksa bu, bizim için olmıyacak pek iyi.)

Medîne'ye gelince “Ebû Süfyân” velhâsıl,

İlk “Ümmü Habîbe”nin evine oldu vâsıl.

Bu hâtun, kızı idi zîrâ Ebû Süfyân'ın.

Ve zevcesi olurdu hem de Resûlullah'ın.

Girince Ebû Süfyân, bu hanımın evine,

Oturmak arzu etti bir döşek üzerine.

Lâkin “Ümmü Habîbe”, koşup geldi odadan.

Kaldırdı o döşeği babası oturmadan.

Ebû Süfyân üzülüp, dedi: (Ne yapıyorsun?

Benden, bir döşeği mi yoksa esirgiyorsun?)

O dahî babasına eyledi ki şöyle arz:

(Bu döşek üzerine, müşrikler oturamaz.

Zîrâ bu, o Server'in mübârek döşeğidir.

Senin buna oturman, aslâ lâyık değildir.)

Daha fazla üzülüp, şöyle dedi kızına:

(Evimden ayrılalı, birşeyler olmuş sana.)

Ona, Ümmü Habîbe dedi: (Elhamdülillah!

Bana, islâmiyyeti müyesser etti Allah.

Ey babam, senin gibi bir kimse, nasıl olur,

Küfürde inâd edip, islâmdan uzak durur?)

“Ebû Süfyân”, kızının sözlerine kızarak,

Geldi Resûlullah'a o evden ayrılarak.

Dedi ki: (Yâ Muhammed, Hudeybiye sulhünün,

Yenilenmesi için buraya geldim bu gün.

Ve yine senin ile, müşâvere yapalım.

Sulhün müddetini de, bir miktar uzatalım.)

Peygamber Efendimiz, önce biraz durdular.

Sonra, Ebû Süfyân'a şunları buyurdular:

(Biz bu muâhedeye aykırı davranmayız.

Ve onun üzerinde değişiklik yapmayız.)

Hiç de beklemediği bir cevap işitince,

Ona, bu talebinde ısrâr etti bir nice.

Lâkin Peygamberimiz, sükût edip durdular.

Ve ona, herhangi bir cevap buyurmadılar.

Isrâr etti ise de “Ebû Süfyân” bir nice,

Yine de alamadı müsbet, iyi netîce.

Dönüp Kureyş'lilere anlattı bu durumu.

O zaman bir korkuya kapıldı bil'umûmu.