08 - ÜMMÜ HABÎBE (Radıyallahü Anhâ)

ÎMÂN KUVVETİ

Mü'minlerin annesi, zevcesiydi Resûl’ün.

"Yetmiş üç" yaşlarında vefât etti o bir gün.

Önce, Resûlullah'ın halası oğlu olan,

"Ubeydullah bin Cahş"la evlenmişti bir zaman.

İslâmiyyet gelince, hem kendisi, hem beyi,

Büyük "Şeref" bildiler Ona îmân etmeyi.

Lâkin mâruz kaldılar Kureyş'in cefâsına.

Hicret etti onlar da, bir gün Habeşistân'a.

“Ubeydullah”, orada aldanıp papazlara,

Dînini terk ederek, mürted oldu bir ara.

"Zengin olmak" arzu ve hevesiyle o ahmak,

Çıktı islâm dîninden, hıristiyân olarak.

Zâten “Ümmü Habîbe”, rüyâsında o günü,

Gâyet çirkin görmüştü kocasının yüzünü.

Rüyânın tâbirini düşünürdü ki, o an,

Beyi gelip dedi ki: (Ben oldum hıristiyân.

Senin dahî bu dîne istiyorum girmeni.

Çok zengin olacağız, gel haydi, dinle beni.)

Lâkin "Ümmü Habîbe", sert cevap verdi ona.

Dedi: (Vermem dînimi, ben bu dünyâ uğruna.

Versen de hattâ bana, dünyânın tamâmını,

Vermem karşılığında, yine de îmânımı.)

Dînindeki sebâtı görünce onun beyi,

Gadaplanıp, boşadı bu “Ümmü Habîbe”yi.

Dedi ki: (Öyle ise, sürünmeye devâm et.

Bu hâlinle, ölürsün pek yakında sen elbet.)

O, "Ümmü Habîbe"nin beklerken ölümünü,

Çok geçmeden, kendisi ölüp gitti bir günü.

İşitti Resûlullah bu hâli Medîne'den.

Müşfik kalbi üzüldü olan bu hâdiseden.

"Habeş pâdişâhı"na bir mektup göndererek,

Ona şöyle buyurdu bu işten bahsederek:

(Evlenmek istiyorum Ümmü Habîbe ile.

Nikâhımı yaparak, gönder onu biriyle.)

Resûl’ün arzusunu bildirdi kendisine.

O dahî bu teklîfi, "Nîmet" bildi nefsine.

“Necâşî” de sevinip, memnun oldu begâyet.

Cümle müslümânları saraya etti dâvet.

Nikâhlarını kıyıp, verdi çok hediyeler.

Mücevher gerdanlıklar, bilezikler, yüzükler.

Girip, "Ümmü Habîbe" Resûl’ün nikâhına,

Kavuştu îmânının o gün mükâfâtına.

O, Resûl’ün nikâhı altına girmesiyle,

Müjdelendi Cennetin yüksek derecesiyle.

Zîrâ mü'min olarak vefât eden hanımlar,

Cennette, beylerinin yanlarında olurlar.

Bu, öyle müjdedir ki, ölçülemez kıymeti.

"Hiç" kalır buna göre dünyânın her nîmeti.