06 - HAZRET-İ HAFSA (Radıyallahü Anhâ)

GADABA GELDİ ÖMER

Ne zaman ki halîfe oldu “Ömer bin Hattâb”,

Maaş tâyin ettiler bir miktar ona eshâb.

Ama, yine düşerdi maddî sıkıntılara.

Sahâbe, çâre için toplandılar bir ara.

Dediler: (Arz etsek de bu durumu Ömer'e,

Maaşını, bir miktar arttırsak hâle göre.)

“Alî bin ebî Tâlip”, bir de “Zübeyr bin Avvâm”,

Söylemeye giderken Halîfeye bunu tam,

Gördü “hazret-i Osmân” bu iki sahâbîyi.

Dedi: (Bilmez misiniz acabâ siz Ömer'i?

Zannetmem ki yanaşsın, işbu teklîfinize.

Belki de celâllenip, kızacaktır o size.

Ama, kızı Hafsa'ya söyletirseniz eğer,

Onun hâtırı için, inşallah kabûl eder.)

Onun bu îkâzını, onlar da mâkul görüp,

“Hafsa”nın hânesine gittiler yoldan dönüp.

Girip îzâh ettiler “Hafsa”ya önce bunu.

Dediler: (Sakın deme hiç bizden duyduğunu.)

Kızı hazret-i Hafsa, gelerek pederine,

Arz etti çekinerek, bunu kendilerine.

Lâkin “hazret-i Ömer” celâllendi çok buna.

Buyurdu ki: (Ey kızım, kim dedi bunu sana?)

Dedi ki: (Babacığım, almadan cevâbını,

Söylemeye korkarım o zâtların adını.)

Duydu hazret-i Ömer bunu kerîmesinden.

Üzülüp, şu suâli yöneltti ona hemen:

(Ey kızım, söyle bana adı için Allah'ın,

Kaç tâne elbisesi vardı Resûlullah'ın?)

Dedi ki: (Babacığım, biliyorum iyice.

İki kat elbisesi mevcut idi sâdece.

Onlarla karşılardı yabancı elçileri.

Ve onlarla okurdu, Cumâda hutbeleri.

Buyurdu ki: (Ey kızım, doğrusunu söyledin.

En kıymetli yemeği ne idi o Server'in?)

Dedi: (Umûmiyetle yerdik arpa ekmeği.

Onu ikrâm ederdik başkalarına dahî.)

Sordu yine: (Ey kızım, Allah'ın Resûlü'nün,

En geniş ve en râhat yaygısı neydi o gün?)

Dedi: (Kaba kumaştan vardı ki bir sergimiz,

Yazın dört kat edince, olurdu minderimiz.

Kışın da, yarısını yayardık altımıza.

Diğer yarısını da, çekerdik sırtımıza.)

Buyurdu ki: (Ey kızım, onlara git de söyle.

Seni göndermesinler bir daha bana böyle.

Dünyâda yaşayışı böyleyken Peygamberin,

Yakışır mı, hayatı başka olsun Ömer'in?

Ey kızım, Peygambere uymazsa baban eğer,

Yârın Onun yüzüne nasıl bakar bu Ömer?)