04 - ÂİŞE-İ SIDDÎKA (Radıyallahü Anhâ)

MELEKLER HAYÂ EDER 

"Âişe-i Sıddîka" hazretlerine bir gün,

İftirâ etmişlerdi münâfıklar büsbütün.

Üzüldü Resûlullah bu sözler sebebiyle.

İstişâre eyledi bir kısım eshâbiyle.

“Hazret-i Ömer”le de konuşarak Peygamber,

Sordu ki: (Sen bu işe, ne diyorsun yâ Ömer?)

Dedi: (Yâ Resûlallah, bunda bir hatâ vardır.

İnanmayın, bu sözler büyük bir iftirâdır.

Böyle demek, yakışmaz bir müslümân kişiye.

Elbette îmânlı ve tertemizdir Âişe.)

Onun bu sözlerine tam muvâfık olarak,

Bir âyet-i kerîme gönderdi cenâb-ı Hak.

Hem de "Nûr Sûresi"nin onaltıncı âyeti,

Gelip, Resûlullah'a bildirdi hakîkati.

Ve şöyle buyurdu ki bu âyette Rabbimiz:

(Onu duyduğunuzda şöyle demeliydiniz:

"Bu sözler, müslümâna yakışmayan lâflardır.

Hâşâ, böyle söylemek, büyük bir iftirâdır.")

Resûl-i müctebâya geldiğinde bu âyet,

Bir “İftirâ” olduğu anlaşıldı nihâyet.

Resûlullah buyurdu: (Ruhları, cenâb-ı Hak,

Cesetlerden, bin sene önceden eyledi Halk.

Benim nübüvvetime inanmaları için,

Emretti o ruhlara, sonra Rabbil âlemîn.

İki ruh var idi ki bu ruhlar arasından,

En önce bu iki ruh, ettiler bana îmân.

Birisi, erkeklerden rûhuydu "Ebû Bekr"in.

Öbürü, kadınlardan rûhuydu "Âişe"nin.)